Οι ελέφαντες απολαμβάνουν ένα πρωϊνό στη δροσιά της ζούγκλας. Ξαφνικά, μία δυνατή βροχή ξεκινάει! Οι ελέφαντες δεν πτοούνται, χαίρονται περισσότερο, κι ευχαριστιούνται τη δροσιά της βροχής. Μα, τι συμβαίνει; Ένας ελέφαντας «ξεβάφει». Είναι ο Έλμερ! Ο Έλμερ είχε βαφτεί γκρι, για να μην ξεχωρίζει από τους άλλους ελέφαντες… Γιατί ο Έλμερ απέκρυψε τη μοναδικότητα των χρωμάτων του;
Η βροχή σύντομα θα σταματήσει. Το ουράνιο τόξο θα ξεπροβάλλει. Ωωω! Κάτι τρομερό συμβαίνει. Το ουράνιο τόξο έχει χάσει τα χρώματά του… Είναι πλέον γκρι… Οι ελέφαντες το κοιτάνε σαστισμένοι και ανήσυχοι. Ο Έλμερ παίρνει την πρωτοβουλία: «Θα πάμε να βρούμε την αρχή του ουράνιου τόξου και θα του δώσω εγώ τα χρώματά μου. Έτσι, θα ξαναγίνει πολύχρωμο!». Μαζί του, ο ξάδελφος Γουίλι, συμφωνεί να τον ακολουθήσει μέχρι την άκρη της ζούγκλας. Η περιπέτειά μας ξεκινάει! Είναι τόσο ενθουσιασμένος ο Έλμερ για να δώσει πάλι τα χρώματά του στο ουράνιο τόξο…Τι θα γίνει; Θα τα καταφέρουν τελικά ο Έλμερ κι οι φίλοι του;
Προσπάθησαν τόσο πολύ, και είναι βέβαιο ότι ακόμα κι αν δεν τα καταφέρουν, θα έχουν κερδίσει τόσα από αυτήν τη γεμάτη περιπέτεια ημέρα…