Στη διαδρομή του ως πρόεδρος του Γυμναστικού Συλλόγου Κύμης αναφέρθηκε ο Αλέξανδρος Θεοδώρου, μιλώντας για τις επιτυχίες, τις δυσκολίες και τις αρχές που κράτησε στη διοίκηση της ομάδας. Με αιχμές για τη λειτουργία του ελληνικού μπάσκετ, δηλώνει περήφανος για όσα πέτυχε η Κύμη και δικαιωμένος για τις επιλογές του:
Υπάρχουν νίκες που γράφονται στον πίνακα του σκορ και
υπάρχουν νίκες που σε συνοδεύουν σε όλη σου τη ζωή. Γιατί η μεγαλύτερη νίκη
είναι να μπορείς, χρόνια μετά, να κοιτάς τον κόσμο στα μάτια με καθαρή
συνείδηση.
Ως πρόεδρος του Γυμναστικού Συλλόγου Κύμης, έζησα μια
μοναδική διαδρομή: έξι συνεχόμενες ανόδους και τρία χρόνια στην Α1, από το 2016
έως το 2019. Με σωστές επιλογές αθλητών, σκληρή δουλειά, συνέπεια στις
υποχρεώσεις μας και τη στήριξη της διοίκησης, αποδείξαμε ότι μια ομάδα μπορεί
να πετύχει πολλά όταν χτίζεται πάνω σε γερές βάσεις.
Στον δρόμο αυτό αντιμετωπίσαμε ισχυρούς αντιπάλους, δύσκολες
συνθήκες και καταστάσεις που, πολλές φορές, ξεπερνούσαν τις τέσσερις γραμμές
του γηπέδου. Έζησα τη διαιτησία από τα τοπικά μέχρι τα εθνικά πρωταθλήματα.
Τίποτα, όμως, δεν σταμάτησε την πορεία της Κύμης.
Το 2017, ο σύλλογός μας τιμήθηκε στη Θεσσαλονίκη με το
Βραβείο Ήθους της Basket League, μια διάκριση που αποτελεί ξεχωριστό κομμάτι
της ιστορίας μας.
Ναι, μπορεί να μην άντεξα να παραμείνω στην Α1. Το κόστος
ήταν μεγάλο και οι δυσκολίες πολλές. Όμως, χρόνια μετά, αισθάνομαι περήφανος
που η παρουσία μου στην Κύμη έχει αφήσει πίσω της ανθρώπους που θέλουν να δουν
την ομάδα να επιστρέφει και να προσφέρουν ξανά σε αυτήν.
Θυμάμαι ακόμη τα λόγια ενός σπουδαίου αθλητή, όταν με
ρώτησε:
«Ξέρεις γιατί δεν άντεξες, ρε Αλέξανδρε;»
«Γιατί;», του απάντησα.
«Γιατί ήσουν καθαρός, πλήρωνες στην ώρα σου και δεν
μπλέχτηκες ποτέ στο σύστημα».
Μια κουβέντα που δεν ξέχασα ποτέ.
Σήμερα, με όσα συμβαίνουν και αποκαλύπτονται στο ελληνικό
μπάσκετ, αισθάνομαι δικαιωμένος για τις επιλογές μου, αλλά και για την απόφασή
μου να συμπορευτώ στις τελευταίες εκλογές με τον Παναγιώτη Φασούλα, στηρίζοντας
μια διαφορετική αντίληψη για το άθλημα.
Η δικαίωση, ωστόσο, έχει και πικρή γεύση. Γιατί χάθηκαν ξανά
πολύτιμα χρόνια που θα μπορούσαν να είχαν αξιοποιηθεί για ένα πιο διαφανές, πιο
αξιόπιστο και πιο δίκαιο ελληνικό μπάσκετ.
Ο αθλητισμός ανήκει στους αθλητές, στους προπονητές, στις
διοικήσεις που αγωνίζονται καθημερινά και στους φιλάθλους που αγαπούν τις
ομάδες τους. Όχι σε όσους επιδιώκουν να εξυπηρετήσουν προσωπικά συμφέροντα εις
βάρος του.
Δεν ισχυρίζομαι ότι τα έκανα όλα τέλεια. Ισχυρίζομαι, όμως,
ότι δεν διαπραγματεύτηκα τις αρχές μου.
Υπηρέτησα το ελληνικό μπάσκετ με τον δικό μου τρόπο, πάλεψα
για την ομάδα μου και έφυγα χωρίς να προδώσω όσα πίστευα.
Και αυτό, για μένα, αξίζει περισσότερο από κάθε τίτλο.
Έξι συνεχόμενες άνοδοι. Τρία χρόνια στην Α1. Μια διαδρομή
που με σημάδεψε. Και, πάνω απ’ όλα, καθαρό κούτελο.
Γιατί οι νίκες γράφονται στην ιστορία. Η αξιοπρέπεια, όμως,
είναι αυτή που μένει.