Σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, με την αυτοδυναμία να παραμένει ζητούμενο και την αντιπολίτευση να αναζητά πολιτικό βηματισμό, το ενδεχόμενο δημιουργίας κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά αναδεικνύεται σε έναν αστάθμητο παράγοντα που θα μπορούσε να αναδιαμορφώσει τις ισορροπίες στο πολιτικό σκηνικό ενόψει των εκλογών του 2027.
Γράφει ο Θεόδωρος Γιάνναρος
Η Ελλάδα βρίσκεται εδώ και κάποιες εβδομάδες, ήδη σε μία παρατεταμένη προεκλογική περίοδο και όλοι ασχολούνται με τα διάφορα εκλογικά σενάρια, με τους λιγότερους εκ των πολιτών που έχουν δικαίωμα ψήφου να ασχολούνται με τα πάντα, εκτός από την διακυβέρνηση της χώρας μετά τις εκλογές!
Το προεκλογικό κλίμα είναι κατά πολύ τοξικότερο των αντιστοίχων σε προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Οι πολιτικές παρατάξεις -όλες ανεξαιρέτως, έχουν βάλει κάποιους στόχους και δυστυχώς αντιδρούν, με προσωποποιημένες επιθέσεις κατά πολιτικών αντιπάλων, με προσβολές και προσπάθειες δολοφονίας χαρακτήρων αντιδρώντας, απέναντι σε μια επερχόμενη ήττα, που θα σηματοδοτήσει το “πέρασμα” πολύ κάτω του “πήχη” τον οποίον οι ίδιες έθεσαν και υποστήριξαν με πάθος.
Η αντίδραση αυτή φτάνει σε βαθμό - θα ‘λεγε κανείς - υστερίας, ειδικά την τελευταία περίοδο, καθώς κάποιοι βλέπουν και συνειδητοποιούν, πως η κατάσταση δεν είναι αναστρέψιμη γι’ αυτούς.
Παρ’ όλο που η χώρα χρειάζεται μια σταθερή κυβέρνηση, γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι είναι εξεταστικά απίθανο να υπάρξει αυτοδυναμία μιας και ακόμα, η ΝΔ απέχει αρκετά από ένα ποσοστό, που θα κυμαίνεται γύρω από το ποσοστό εκείνο που δίνει την αυτοδυναμία
Υπάρχει όμως ένα αλλά: οι υπολογισμοί του σήμερα είναι χωρίς να υπολογίζεται το κόμμα Σαμαρά, που ετοιμάζεται και το οποίο θα μπορούσε να είναι ο καθοριστικός παράγοντας... που θα δημιουργήσει πολλές καραμπόλες στο πολιτικό σκηνικό και πολλά ίσως να αλλάξουν…
Ο Τσίπρας φαίνεται να έχει μείνει από καύσιμο και βρίσκεται μάλλον σε πτώση, πολύ μακριά από τα τελευταία εκλογικά ποσοστά του. Η πολιτική κίνηση που σχεδίασε και ονόμασε ΕΛ.Α.Σ, δεν έχει το “πέρασμα” που ήλπιζε πως θα είχε και μάλλον το έχει αντιληφθεί κι ο ίδιος, άσχετα αν συνεχίζει, προσπαθώντας να “καμουφλάρει” την ευδιάκριτη πτώση από τα αρχικά ποσοστά… που τον “κέρναγαν” οι δημοσκοπήσεις...
Στο παρελθόν, ο Αλέξης Τσίπρας στάθηκε τυχερός, αφού κατόρθωσε να καρπωθεί την αγωνία και το θυμό μιας κοινωνίας, η οποία τότε, βρίσκονταν σε απελπισία και γέμιζε σχεδόν καθημερινά τις πλατείες. Υποσχέθηκε αυτά που υποσχέθηκε - αυτά δηλαδή που ο κόσμος ήθελε ν’ ακούσει και κάπως έτσι, οι ψηφοφόροι τον ψήφισε και του δώρισαν τα πηδάλια της χώρας… όπως ο “πνιγμένος” που πιάνεται από τα μαλλιά του… Στη συνέχεια όμως ανακάλυψαν πως ήταν ένας φθηνός “παραμυθάς”… που δεν είχε ιδέα από διακυβέρνηση, αφού μέχρι τότε, δεν είχε διοικήσει ούτε συνοικιακό περίπτερο!
Σήμερα όμως ζούμε και πορευόμαστε υπό άλλες συνθήκες και η ατζέντα είναι πολύ διαφορετική και περιλαμβάνει την καυτή πατάτα του δημογραφικού , τις τουρκικές απειλές, που είναι πλέον καθημερινές, ενώ σίγουρα δεν μπορούμε να παραβλέψουμε, την απουσία μιας καθαρής παραγωγικής δομής, και άλλα πολλά.
Για όλα αυτά, ο Αλέξης Τσίπρας δεν φαίνεται να έχει βρει απαντήσεις ή προτάσεις, ούτε διαθέτει ποιοτικό βάθος στο ρόστερ των στελεχών που τον ακολουθούν. Δεν έχει δηλαδή τίποτε από όλα αυτά, που οι σημερινές συνθήκες απαιτούν. Πρόκειται κυρίως για νέα στελέχη που ο κόσμος δεν γνωρίζει και δεν έχουν την πολυτέλεια να αναδείξουν ένα παρελθόν που εν δυνάμει θα πρόσφερε στην κοινωνία την αναγκαία ασφάλεια για μια σωστή, ασφαλή και απρόσκοπτη διακυβέρνηση της χώρας, στους χαλεπούς καιρούς που είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε και με πολλούς εξωτερικούς κινδύνους να ελλοχεύουν.
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση οι χώρες-μέλη περνούν μια συνεχιζόμενη κοινωνική κρίση με την κάθε μία εξ’ αυτών των περιπτώσεων, να έχει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά -το ίδιο συμβαίνει και σε χώρες εκτός ΕΕ, όπως η Αγγλία. Όπως φαίνεται, ο κόσμος στρέφεται όλο και περισσότερο προς την παραδοσιακή "ταυτοτική δεξιά", δηλαδή στις πολιτικές δυνάμεις εκείνες, που εστιάζουν κυρίως στο έθνος-κράτος και στην προτεραιότητα του εθνικού συμφέροντος… ακριβώς όπως ο Ντόναλντ Τραμπ είπε το γνωστό “Πρώτα η Αμερική!”.
Υπό αυτές τις συνθήκες, ουσιαστικά αποκλείεται να είναι ο Αλέξης Τσίπρας και η παρέα του, οι άνθρωποι εκείνοι, που θα πείσουν τους ψηφοφόρους να τους ψηφίσουν και που θα κληθούν στη συνέχεια να διαχειριστούν τα κρίσιμα εθνικά θέματα.
Το ΠΑΣΟΚ από την άλλη σχεδόν εξαϋλώθηκε και έπαψε πλέον να υπάρχει ως κόμμα εξουσίας. Είναι πλέον ένα μικρό προς μικρομεσαίο κόμμα με μια ομάδα ικανών μεν στελεχών, τα οποία όμως βρίσκονται σε μια πολιτική παράταξη που αδυνατεί πλέον να επικοινωνήσει με την ελληνική κοινωνία. Και το κερασάκι στην τούρτα; Έχει έναν πρόεδρο που δεν μπορεί να πείσει κανέναν, ότι μπορεί να κυβερνήσει. Καμία σχέση με την εποχή, που ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε ενσαρκώσει το όραμα ενός πραγματικά πατριωτικού δημοκρατικού κινήματος! Αυτό δεν υπάρχει πια - έχει χαθεί και το ΠΑΣΟΚ παραμένει καθηλωμένο με τη φυσιογνωμία μιας - το πολύ… μικρομεσαίας πολιτικής παράταξης.
Το σύνολο όμως του πολιτικού σκηνικού είναι ένα άθροισμα μικρομεσαίων κομμάτων που δεν μπορούν να διεκδικήσουν την διακυβέρνηση της χώρας!
Η Καρυστιανού από σύμβολο μιας χαροκαμένης μάνας, έκανε το τραγικό λάθος να μπει σε ένα χώρο που λέγεται πολιτική στον οποίο, δεν έχει ιδέα πως να σταθεί. Αποτέλεσμα; να δείχνει “χαμένη στον ορίζοντα”, μέσα στα τόσα πολύπλοκα πολιτικά θέματα , με τα στελέχη της να φεύγουν το ΕΛΜΕ μετά το άλλο και την κοινωνική απογοήτευση απέναντι στις φιλοδοξίες της να μεγαλώνει και να εδραιώνεται.
Τι ρόλο μπορεί να παίξει άραγε ο Κασιδιάρης, αν του επιτραπεί να πολιτευθεί -πράγμα σχετικά απίθανο; Κινείται στο ακραίο χώρο του και από ότι φαίνεται, δεν μπορέσει να πολιτευτεί ο ίδιος. Αλλά και να μετρήσει "δια της πλαγίας" την πολιτική του απήχηση, θα είναι πάντα στο περιθώριο, μακριά από το δημοκρατικό πλαίσιο.
Ο Σαμαράς, είναι ένας άνθρωπος που είναι “σάρκα από την σάρκα” της κεντροδεξιάς παράταξης! Δεν θα γινόταν ποτέ πρόεδρος και πρωθυπουργός εάν δεν εξέφραζε απόλυτα, τον ευρύτερο χώρο. Το πρόβλημα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι, ότι ο Σαμαράς εκφράζει ένα ευρύ τμήμα της κοινωνίας που προέρχονται τόσο από το χώρο του πατριωτικού ΠΑΣΟΚ όσο και της πατριωτικής Αριστεράς!
Εάν συγκροτηθεί λοιπόν μία παράταξη με ένα σύνολο προσωπικοτήτων από όλο το δημοκρατικό φάσμα, με ένα σοβαρό πρόγραμμα και καινοτόμες - ριζοσπαστικές ιδέες, θα μπορέσει να γίνει ο "game changer" του πολιτικού συστήματος και ίσως και να εκφράσει το σύνολο του πατριωτικού δημοκρατικού κόσμου!
«Η σημερινή ομάδα του Μαξίμου δεν μπορεί να συνεργαστεί με τον Σαμαρά, ενώ από την άλλη, θεωρώ δύσκολο, ο Μητσοτάκης να παραδώσει το κόμμα! Περιθώριο συνεργασιών υπάρχει, αλλά μόνο εάν ο Σαμαράς ανακηρύσσεται σε βασικό πολιτικό παίχτη και εγγυητή για την αναδιάταξη του πολιτικού συστήματος. Μόνο τότε υπάρχει περιθώριο σύγκλησης με τη ΝΔ.
Αυτά που έχουν σχέση με τις αξίες και την ταυτότητα μιας κοινωνίας, δεν αλλοιώνονται από πολιτικά παίγνια και "δωράκια" κάθε είδους. Όπως ο Τσίπρας πλήρωσε τις “Πρέσπες”, έτσι και ο Μητσοτάκης ενδέχεται να πληρώσει το νομοσχέδιο για τα “ομόφυλα ζευγάρια” στις επόμενες εκλογές που πλησιάζουν και απ’ ότι φαίνεται θα διεξαχθούν την άνοιξη του 2027.
Ας δούμε όμως τώρα, τον ρόλο που θα παίξουν οι δύο πρώην πρωθυπουργοί που διετέλεσαν και πρόεδροι της ΝΔ.
Τη στιγμή που ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπαθεί να συσπειρώσει τη Νέα Δημοκρατία, ο Αντώνης Σαμαράς εξετάζει τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού κόμματος και ο Κώστας Καραμανλής βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της έντονης αντιπαράθεσης, αλλά αποφεύγει επιμελώς, να λάβει θέση υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς, τη στιγμή όμως, που διάφορα στελέχη που ανήκουν στον πυρήνα των υποστηρικτών του, έχουν ήδη αρχίσει να προσεγγίζουν τον Αντώνη Σαμαρά, χωρίς όμως να προκύπτει από πουθενά κάποια δημόσια προτροπή ή οργανωμένη κινητοποίηση από τον ίδιο τον Κώστα Καραμανλή.
Παρά την προσπάθεια του Μαξίμου να αποκομίσει δημόσια στήριξη από τον Κώστα Καραμανλή, γνωρίζοντας, πως η πολιτική επιρροή του πρώην πρωθυπουργού έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία ενόψει των εκλογών της άνοιξης του 2027, συναντά τη πολιτική απόσταση που κρατά εδώ και καιρό και συνεχίζει να διατηρεί ο πρώην πρωθυπουργός, από την κυβερνητική ηγεσία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος δηλώνει, πως σέβεται απόλυτα και τιμά τους πρώην αρχηγούς της Νέας Δημοκρατίας, ενώ από την άλλη έχει καταστήσει σαφές, ότι αποκλείει,, το ενδεχόμενο πολιτικής συνεννόησης με τον Αντώνη Σαμαρά, με βάση τις σημερινές πολιτικές του θέσεις.
Το ερώτημα που τίθεται αυτή τη στιγμή και που απασχολεί έντονα τα στελέχη του Μαξίμου και τον ίδιο τον πρωθυπουργό είναι, αν ο Κώστας Καραμανλής θα δεχθεί να παρέμβει δημόσια υπέρ της εκλογικής συσπείρωσης της ΝΔ, ή αν θα επιλέξει να παραμείνει εκτός της προεκλογικής προσπάθειας για αυτοδυναμία, που δίνει η γαλάζια παράταξη.
Εν κατακλείδι: ο Αντώνης Σαμαράς έχει εστιάσει κυρίως στο θυμικό των παραδοσιακών δεξιών ψηφοφόρων της ΝΔ, στοχεύοντας σε θέματα της Woke ατζέντας, όπως ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών, το μεταναστευτικό και λιγότερο στην εξωτερική πολιτική, που εδώ που τα λέμε, ειδικά στα εξοπλιστικά και στις συμμαχίες, δεν τα πάει και άσχημα η κυβέρνηση!
Παράλληλα δεν έχει ιδρύσει επίσημα κόμμα και ως εκ τούτου ακόμα μιλάμε για κάτι πιθανό, με πιθανά στελέχη. Όλα λοιπόν είναι πιθανά. Από την άλλη η ΝΔ, επί του παρόντος και μη έχοντας απέναντί της ένα νεοϊδρυθέν αντίπαλο κόμμα, προσπαθεί να αντιπαρατεθεί σε μια πιθανότητα, πράγμα που όμως δεν καθιστά την όποια αντίδραση ιδιαίτερα εύκολη. Έτσι καθίσταται ευνόητο, πως ένα πιθανό κόμμα από τον Αντώνη Σαμαρά θα μπορούσε εν δυνάμει να αποτελέσει σοβαρό πρόβλημα για τα εκλογικά ποσοστά της ΝΔ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται…
Newsbomb.gr