Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε την Παρασκευή η δεύτερη μέρα του Εργατικού Φεστιβάλ του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στη Χαλκίδα, κλείνοντας έτσι τις προφεστιβαλικές εκδηλώσεις στη Χαλκίδα. Το πάρκο του ΔΕΛΤΑ αποδείχτηκε μικρό για να χωρέσει τους εκατοντάδες εργαζόμενους, τη νεολαία και τα μικρά παιδιά που γέμισαν το χώρο της εκδήλωσης.
Η προφεστιβαλική εκδήλωση ξεκίνησε με δημιουργική απασχόληση για τους μικρούς φίλους της
Οργάνωσης, με πολλά παιδιά να βρίσκονται από νωρίς στο χώρο, να τρέχουν και να παίζουν, να ζωγραφίζουν και να δίνουν το στίγμα τους -ζωγραφιές για την αγάπη, την φιλία, την αλληλεγγύη- διαμορφώνοντας έναν ξεχωριστό χώρο όπου και αναρτήθηκαν όλες οι ζωγραφιές μαζί.
Λίγο μετά τις 9 μ.μ. η συνέχεια δόθηκε από τους μαθητές και το σκετς για το εργοδοτικό έγκλημα στα ΕΛΠΕ. «Η εργοδοσία γνώριζε και στις δύο περιπτώσεις για το πρόβλημα κι όμως δεν το έλυσε. Αυτό δεν είναι ατύχημα ...είναι έγκλημα!», βροντοφώναξε ένας από τους τραυματισμένους εργάτες σε ένα καφενείο όπου και ήταν καθισμένος με ένα συνάδελφό του...
Τη σκυτάλη πήρε ο Λαογραφικός Σύλλογος Αυλίδος με χορούς από τον Πόντο και στη συνέχεια το χορευτικό σχήμα «Τα Βάβουλα» από τη Μακρυκάπα με χορούς από την Εύβοια.
«Η πρόταση του ΚΚΕ είναι ρεαλιστική»
Η κεντρική ομιλία του Φεστιβάλ έγινε από την Γιώτα Ταβουλάρη, στέλεχος του ΚΚΕ και πρόεδρο της Ομοσπονδίας Εργαζομένων στο Φάρμακο. Όπως τόνισε, «το ΚΚΕ καλεί τους εργαζόμενους, όλους τους ανθρώπους της βιοπάλης να απορρίψουν τη θεωρία ότι είναι μονόδρομος η υπεράσπιση με κάθε τίμημα και θυσία του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση.
Στο ερώτημα αν μπορούμε να απαλλαγούμε από τα μνημόνια, αν μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα εμείς και τα παιδιά μας χωρίς ανεργία, φτώχεια, εξαθλίωση, το ΚΚΕ απαντά αποφασιστικά, κατηγορηματικά: ΝΑΙ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ!
Η πρόταση του ΚΚΕ είναι ρεαλιστική, γιατί υπηρετεί τα συμφέροντα και τα δικαιώματα του εργάτη, του υπάλληλου, του ανέργου, του αυτοαπασχολούμενου, του φτωχού αγρότη, της πλειοψηφίας δηλαδή της κοινωνίας και όχι μιας μικρής μειοψηφίας».
Αφιέρωμα στο εργατικό τραγούδι των ΗΠΑ
Μετά το τέλος της ομιλίας ακολούθησε αφιέρωμα στο εργατικό αμερικανικό τραγούδι από το συγκρότημα της ΚΝΕ, τραγούδια γραμμένα για τη ζωή του εργάτη και τα βάσανά του, για το σωματείο και την αλληλεγγύη και το σκοπό των εργατών για απελευθέρωση από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, που είναι επίκαιρος όσο ποτέ.
Η βραδιά έκλεισε με λαϊκό γλέντι που κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Στο τέλος το ραντεβού ανανεώθηκε για τους αγώνες που έπονται, αλλά και για το Κεντρικό Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή» στη Χαλκίδα που θα γίνει στις 12 Σεπτέμβρη στο Κόκκινο Σπίτι.
Πλούσιο πρόγραμμα και την Πέμπτη
Οι δραστηριότητες του Φεστιβάλ είχαν ξεκινήσει την Πέμπτη 23 Ιούλη με την επίσκεψη των Οργανώσεων Χαλκίδας της ΚΝΕ στο τσιμεντάδικο ΑΓΕΤ (LAFARGE). Στη δίωρη επίσκεψη συνέβαλαν εκπρόσωποι της Ένωσης Εργαζομένων Τσιμέντων Χαλκίδας, κάνοντας περιήγηση στο συγκρότημα του εργοστασίου, από την εξόρυξη του πετρώματος, την παραγωγή, μέχρι και τη διανομή. Στη συζήτηση αναδείχτηκε ο δίκαιος αγώνας των εργαζομένων του τσιμεντάδικου, που εδώ και 2 χρόνια αγωνίζονται για το δικαίωμα στη δουλειά, ενάντια στις μεθοδεύσεις της εταιρείας που έκλεισε το εργοστάσιο στο βωμό του κέρδους. Στη συζήτηση των μελών και των φίλων της ΚΝΕ με τους εκπροσώπους του σωματείου κυριάρχησε το γεγονός ότι στον καπιταλισμό, όπου κριτήριο της παραγωγής είναι το μέγιστο κέρδος των επιχειρηματιών, ασφυκτιούν -καταστρέφονται ακόμα- οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, η ίδια η εργατική δύναμη με το πέταγμα χιλιάδων εργαζομένων εκτός παραγωγής, στην ανεργία. Σπουδαίο συμπέρασμα που βγήκε και από την επίσκεψη αυτή ήταν πως οι εργαζόμενοι μπορούν χωρίς αφεντικά, πως κάτω υπό άλλες προϋποθέσεις, σε μια οικονομία όπου το κριτήριο της παραγωγής θα ήταν η ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, το εργοστάσιο των τσιμέντων θα αξιοποιούνταν ολόπλευρα για να καλυφθούν οι ανάγκες για ανέγερση νέων σχολείων, νοσοκομείων, αντιπλημμυρικών έργων και έργων αντισεισμικής προστασίας κλπ. Γι' αυτό και ο σημερινός αγώνας ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνήσεων του κεφαλαίου είναι αναπόσπαστα δεμένος με την πάλη για να γίνουν οι εργαζόμενοι κυρίαρχοι του πλούτου που παράγουν.