Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά η διαφορά στις αμοιβές παραμένει αμετακίνητη στο 13,4% επιβεβαιώνοντας ότι η ανισότητα δεν είναι ένα παροδικό φαινόμενο.
Η νέα έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ για το μισθολογικό χάσμα μεταξύ ανδρών και γυναικών στην Ελλάδα δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, η διαφορά στις αμοιβές παραμένει αμετακίνητη στο 13,4%, επιβεβαιώνοντας ότι η ανισότητα δεν είναι ένα παροδικό φαινόμενο, αλλά ένα δομικό χαρακτηριστικό της ελληνικής οικονομίας.
Η στασιμότητα των αριθμών
Παρά τις συζητήσεις περί συμπερίληψης και ίσων ευκαιριών, τα επίσημα δεδομένα διαψεύδουν κάθε αφήγημα ταχείας βελτίωσης. Το 13,4% στέκει ως μια σκληρή υπενθύμιση ότι στην Ελλάδα του 2026, η ίση αμοιβή για εργασία ίσης αξίας παραμένει ζητούμενο και όχι κεκτημένο.
Οι κλάδοι της ανισότητας
Η έρευνα ανατέμνει την αγορά εργασίας ανά κλάδο, αναδεικνύοντας τις περιοχές όπου η ψαλίδα ανοίγει επικίνδυνα. Στο εμπόριο το χάσμα παραμένει σταθερά στο 20%. Σε έναν από τους μεγαλύτερους εργοδότες της χώρας, οι γυναίκες αμείβονται σημαντικά λιγότερο για την ίδια προσφορά εργασίας. Στην εκπαίδευση και μεταποίηση η διαφορά παραμένει υψηλή και επίμονη, παρά τις μικρές αποκλιμακώσεις που καταγράφονται σποραδικά.
Μοναδικό πεδίο όπου οι γυναίκες αμείβονται ελαφρώς περισσότερο είναι η Ενέργεια και η Ύδρευση. Ωστόσο, οι αναλυτές επισημαίνουν ότι αυτό οφείλεται στην «υπερεξειδίκευση» των λίγων γυναικών που εισέρχονται στον κλάδο – πρέπει δηλαδή να διαθέτουν υψηλότερα προσόντα από τους άνδρες συναδέλφους τους για να επιτύχουν υψηλότερες απολαβές.
Το χάσμα μεγαλώνει με τα χρόνια
Ένα από τα πιο ανησυχητικά ευρήματα της ΕΛΣΤΑΤ αφορά τη σχέση ηλικίας και αμοιβής. Η ανισότητα φαίνεται να λειτουργεί σωρευτικά: Κάτω των 25 ετών υπάρχει μια οριακή υπεροχή στις γυναικείες αμοιβές, συχνά λόγω υψηλότερου μορφωτικού επιπέδου κατά την είσοδο στην αγορά. Στα 35-44 έτη το χάσμα γίνεται διψήφιο. Είναι η ηλικία που συνήθως συμπίπτει με τη δημιουργία οικογένειας και τη μητρότητα, γεγονός που η αγορά εργασίας φαίνεται να «τιμωρεί». Άνω των 65 ετών η ψαλίδα εκτοξεύεται πάνω από το 20%, αποτυπώνοντας τη συσσώρευση αδικιών μιας ολόκληρης επαγγελματικής ζωής.
«Οι ανισότητες συσσωρεύονται με τα χρόνια, σαν τόκοι ενός χρέους που οι γυναίκες δεν δημιούργησαν αλλά καλούνται να πληρώσουν μέχρι το τέλος του εργασιακού τους βίου», σημειώνουν κοινωνικοί αναλυτές.
Η δημοσιοποίηση αυτών των στοιχείων συμπίπτει με τις πρόσφατες πρωτοβουλίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο που ζητούν την ενίσχυση των συλλογικών διαπραγματεύσεων ως το μόνο εργαλείο για την πραγματική μισθολογική σύγκλιση.
rosa.gr