Επειδή μάλλον κάποιοι τα έχουν μπερδέψει λίγο τα πράγματα και καλό είναι να τα ξεμπερδέψουν πριν καεί άλλη μια λάμπα και ο …εγκέφαλος μαζί!
Οι δήμαρχοι δεν είναι υπουργοί. Δεν
ανεβαίνουν στο βήμα της Βουλής, ούτε μοιράζουν εθνική στρατηγική με τον καφέ
στο χέρι. Είναι εκεί για την καθημερινότητα: για την καμένη λάμπα που
αναβοσβήνει σαν ντισκομπάλα, τη λακκούβα που έχει αποκτήσει όνομα και ιστορία,
και τα σκουπίδια που κάνουν μόνιμη κατάληψη στη γειτονιά.
Ο δήμαρχος, θεωρητικά τουλάχιστον, πρέπει να έχει ανοιχτή
πόρτα για τους δημότες. Να ακούει, να απαντά, να λύνει. Να σηκώνει τηλέφωνα.
Βεβαίως και να διεκδικεί έργα για τον Δήμο του. Να πιέζει,
να τρέχει, να χτυπά πόρτες. Αλλά άλλο ο δρόμος που θέλει άσφαλτο και άλλο ο δρόμος προς το
ψηφοδέλτιο.
Με απλά λόγια: αν ο δημότης σκοντάφτει στη λακκούβα, δεν τον
παρηγορεί το εθνικό όραμα. Θέλει απλώς να κλείσει η τρύπα. Και κατά προτίμηση
πριν ξανακαεί και η λάμπα…