Η ραγδαία γήρανση του πληθυσμού αποτελεί μία από τις σημαντικότερες κοινωνικές μεταβολές στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με την Ελλάδα να συγκαταλέγεται στις τρεις πιο «γηρασμένες» χώρες. Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, το ποσοστό των πολιτών άνω των 65 ετών ξεπερνά ήδη το 23% και εκτιμάται ότι θα προσεγγίσει το 30% έως το 2040 — δηλαδή σχεδόν ένας στους τρεις κατοίκους θα ανήκει στην τρίτη ηλικία.
Η δημογραφική αυτή μετατόπιση επηρεάζει άμεσα τα συστήματα υγείας και πρόνοιας, δημιουργώντας νέες ανάγκες σε υπηρεσίες, δομές και ανθρώπινο δυναμικό. Διεθνείς οργανισμοί εκτιμούν ότι η Ευρώπη θα βρεθεί αντιμέτωπη με έλλειμμα άνω των 4 εκατομμυρίων επαγγελματιών υγείας έως το 2030, ενώ και στην Ελλάδα καταγράφονται ήδη ελλείψεις, κυρίως σε νοσηλευτές, θεραπευτές και προσωπικό μακροχρόνιας φροντίδας.
Ιδιαίτερα αυξημένη αναμένεται η ζήτηση στη Νοσηλευτική, όχι μόνο στα νοσοκομεία αλλά και στις υπηρεσίες κατ’ οίκον φροντίδας και μακροχρόνιας περίθαλψης, που συγκαταλέγονται στους ταχύτερα αναπτυσσόμενους τομείς. Η υποστελέχωση των δημόσιων δομών και η αυξανόμενη ανάγκη φροντίδας ηλικιωμένων δημιουργούν σταθερές επαγγελματικές προοπτικές, τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα, στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Παράλληλα, επαγγέλματα αποκατάστασης όπως η Φυσικοθεραπεία και η Εργοθεραπεία ενισχύονται, καθώς συμβάλλουν στη διατήρηση της λειτουργικότητας και της αυτονομίας των ηλικιωμένων. Οι υπηρεσίες παρέχονται σε κέντρα αποκατάστασης αλλά και κατ’ οίκον, ενώ οι ειδικότητες αυτές διατηρούν πεδίο δράσης και σε άλλες ομάδες, όπως αθλητές και παιδιά. Μελέτες προβλέπουν σημαντική διεύρυνση του κλάδου αποκατάστασης έως το 2035.
Η γήρανση έχει και έντονη κοινωνική και ψυχολογική διάσταση. Η μοναξιά, η γνωστική έκπτωση και οι ψυχικές διαταραχές στις μεγαλύτερες ηλικίες αυξάνουν τη ζήτηση για ψυχολόγους και κοινωνικούς επιστήμονες με σχετική εξειδίκευση. Οι κοινοτικές δομές, τα προγράμματα υποστήριξης στο σπίτι και τα κέντρα ανοιχτής φροντίδας απαιτούν εξειδικευμένους κοινωνικούς λειτουργούς και στελέχη κοινωνικής μέριμνας.
Ταυτόχρονα, αυξάνεται η ανάγκη για στελέχη διοίκησης μονάδων υγείας και κοινωνικών δομών, καθώς τα συστήματα υγείας μετασχηματίζονται οργανωτικά και ψηφιακά. Η αποτελεσματική διαχείριση πόρων, προσωπικού και τεχνολογικών εργαλείων θεωρείται κρίσιμος παράγοντας για τη βιωσιμότητα των υπηρεσιών.
Η δημογραφική γήρανση δεν αποτελεί απλώς μια στατιστική τάση, αλλά έναν βαθύ κοινωνικό μετασχηματισμό που επηρεάζει τις υπηρεσίες, τις πολιτικές και την αγορά εργασίας. Οι ειδικότητες που συνδέονται με την υγεία, την πρόνοια, την αποκατάσταση και τη διοίκηση δομών αναμένεται να βρεθούν στο επίκεντρο της ζήτησης τις επόμενες δεκαετίες.
