Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτυπώνουν συχνά με ένταση τη συγκίνηση και τη θλίψη για μεμονωμένα περιστατικά, όπως ο θάνατος ενός ζώου που έγινε γνωστό στην τοπική κοινωνία. Την ίδια στιγμή, όμως, γεννάται εύλογος προβληματισμός όταν τραγωδίες με ανθρώπινες απώλειες δεν λαμβάνουν την ίδια διάρκεια προσοχής και δημόσιας έκφρασης οδύνης.
Το φαινόμενο της «στιγμιαίας συγκίνησης» και της γρήγορης μετατόπισης ενδιαφέροντος δείχνει πως η διαδικτυακή αντίδραση δεν είναι πάντα ανάλογη της βαρύτητας ενός γεγονότος. Η αξία της ανθρώπινης ζωής και της συλλογικής μνήμης δεν μπορεί να μετριέται με likes, shares και σχόλια.
Η ουσιαστική ενσυναίσθηση δεν είναι θέμα δημοφιλίας ενός θέματος, αλλά στάση ζωής — και αφορά κάθε απώλεια που αγγίζει μια κοινωνία.