Όσο αυξάνονται και εντείνονται οι αναφορές αυτές ως προς τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού, τόσο λιγότερο αθώες μοιάζουν οι προβαλλόμενες αιτιάσεις.
Γράφει ο Χρήστος Μέγας
Η γενικευμένη ανασφάλεια των… ασφαλισμένων έχει βάσιμους λόγους. Σε μεγάλο βαθμό η, πυροδοτούμενη από τα κυβερνητικά «ήξεις-αφήξεις», σχεδιασμένη αυτή αβεβαιότητα δεν φαίνεται να επιτυγχάνει τον στόχο για επιχειρηματική «εκμετάλλευση» (ιδιωτικά συμβόλαια). Η δικαιολογημένη ανησυχία των απασχολουμένων, αναφορικά για το επίπεδο ζωής κατά την τρίτη ηλικία, θολώνει από τις ανησυχίες της καθημερινότητας, την αδυναμία επιβίωσης/αποταμιευσης και την αφερεγγυότητα των ιδιωτικών φορέων…
Ουσιαστικά, υπερτονίζοντας τα όποια προβλήματα της κοινωνικής ασφάλισης, αναφύονται οι αδυναμίες της ιδιωτικής…
Στο υπόβαθρο της όλης διαλυτικής αβεβαιότητας για το μέλλον είναι οι (ονομαστικές) περικοπές αποδοχών εδώ και 16 χρόνια. Οι οποίες συνεχίζονται τελευταία με τις κατώτερες, ακόμη και του επίσημου πληθωρισμού, αναπροσαρμογές.
Το κλίμα εντείνει το χαμηλό ποσοστό αναπλήρωσης (έως 50% επί του συντάξιμου μισθού με 40 έτη ασφάλισης), η υψηλή φορολογία, το «πάγωμα» των επικουριών συντάξεων και η… δεύτερη φορολογία μέσω Εισφοράς Αλληλεγγύης (ΕΑΣ).
Στην αβεβαιότητα του μέλλοντος συνηγορούν επίσης οι συνεχείς αναφορές για τα… χαμηλά (σήμερα) όρια ηλικίας, τη σύνδεση των ορίων συνταξιοδότησης με το προσδόκιμο ζωής, τα πολλά πλασματικά έτη (έως 7) που μπορούν να αναγνωρίσουν οι απασχολούμενοι, το περίφημο «κρυφό έλλειμμα».
Όσο αυξάνονται και εντείνονται οι αναφορές αυτές ως προς τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού, τόσο λιγότερο αθώες μοιάζουν οι προβαλλόμενες αιτιάσεις. Ειδικά όταν οι (ιδιωτικές) ασφαλιστικές εταιρείες έχουν επηρεάσει κυβερνητικές αποφάσεις και επιστημονικό (καθηγητικό) προσωπικό…
Ψάχνοντας για ασφαλιστέα ύλη, λογικό, αυξάνουν την ανασφάλεια, παράλογο! Κυρίως γιατί όλα αυτά δεν εισφέρουν στην αναγκαία αποκατάσταση εμπιστοσύνης γενικότερα απέναντι στην αποταμίευση…
Κατά συνέπεια, κοινή επωδός των νεώτερων ηλικιών είναι: «εγώ δεν θα πάρω ποτέ σύνταξη…»
Ήδη:
- Το 88% των αυτοαπασχολουμένων και αγροτών, όσων δηλαδή μπορούν να επιλέξουν ασφαλιστική κλίση (ουσιαστικά πόσο θα πληρώνουν κάθε μήνα), επιλέγουν τα χαμηλότερα ασφάλιστρα. Δεν τους ενδιαφέρει «τι σύνταξη θα πάρουν», σαφώς χαμηλή αλλά, πώς θα τα βγάλουν πέρα ως εν ενεργεία. Ταυτόχρονα όμως οι κίνδυνοι που περικλείει η συνεχής συζήτηση περί της βιωσιμότητας του ασφαλιστικού και οι χαμηλές αποδόσεις οδηγούν στην εν λόγω αποστροφή.
- Ταυτόχρονα, άνω των 55 δισ. ευρώ οφείλουν επιχειρήσεις και ελεύθεροι επαγγελματίες στον ΕΦΚΑ.
- Οι νέοι εργαζόμενοι ασφαλίζονται στο επικουρικό κεφαλαιοποιητικό ΤΕΚΑ με αποτέλεσμα να μην αιμοδοτείται με νέους πόρους το (παλαιό) επικουρικό ώστε να μην έχει την ανάγκη κρατικής χρηματοδότησης για τις συντάξεις της τρέχουσας γενιάς.
- Τα ιδιωτικά προγράμματα ασφάλισης δεν έχουν την αναγκαία εμπιστοσύνη: α/οι ασφαλισμένου στην Aspis ουσιαστικά έχασαν τα χρήματά τους, β/όσοι αποταμιεύουν στις τράπεζες δεν έχουν αποδώσεις (τόκους), γ/τα χρήματα των αποταμιευτών δεν γίνονται πάντα επενδύσεις στο εσωτερικό, αλλά κέρδη (λόγω χαμηλών επιτοκίων και υψηλών προμηθειών) και μερίσματα, δ/ οι λίγες καταθέσεις μεταφέρονται στην αλλοδαπή λόγω ανταγωνιστικών χορηγήσεων που εδράζονται στις πάμφθηνες καταθέσεις (μηδενικά επιτόκια)…
- Δόθηκε η ευχέρεια στις ασφαλιστικές εταιρείες όχι μόνο να αναπροσαρμόζουν, αυθαίρετα, τα συμβόλαια, αλλά ακόμη και να αυξάνουν τις εισφορές σπάζοντας συμβόλαια που περιείχαν σταθερές καταβολές και εγγυημένες αποδόσεις.
Κατά συνέπεια, η γενικευμένη ανασφάλεια δεν πλήττει μόνο το κοινωνικό/δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα, αλλά τόσο τα ιδιωτικά συμβόλαια όσο και τις (τραπεζικές) αποταμιεύσεις. Οδηγώντας έτσι σε ένα φαύλο κύκλο εντείνοντας το ήδη υψηλό επενδυτικό κενό, άρα σε χαμηλότερη παραγωγικότητα και ακόμη πιο χαμηλές εργατικές αμοιβές.
iEidiseis.gr
