Η Gen Z βάζει στη σίγαση όλα τα «η νέα γενιά είναι ένα με την οθόνη», «εμείς στην ηλικία σου είχαμε πραγματικές ασχολίες» και τα συναφή που ακούγονται από «βετεράνους» που δεν γεννήθηκαν μαζί με το ίντερνετ.
Μια νέα εποχή αναδύτεται, μια τάση που ακολουθείται από όλο και περισσότερα νέα άτομα, που πλέον στερούν από την μαμά τους την ευχαρίστηση να απαντάει με το «το κινητό φταίει» για κάθε πρόβλημα που μοιράζονται μαζί της.
Σόρρι μαμα, το κινητό δεν φταίει πια ούτε για τον πονοκέφαλό μου, ούτε για το ότι έχασα δύο λεωφορεία στον δρόμο για το σπίτι και σίγουρα ούτε για το ότι δεν μπορώ να σε επισκεφτώ ούτε αυτό το Σαββατοκύριακο.
Μεγάλη Βρετανία: Η Gen Z πρώτη στην κατανάλωση αλκοόλ
Tα ίδια χέρια, στα οποία υπάρχει μονίμως ένα κινητό, σύμφωνα με την -όχι και άδικη- ταμπέλα που κουβαλάει η Gen Z, τώρα λαμβάνουν δράση σε πιο επικοδομητικά χόμπι.
Ένα μεγάλο κύμα Zoomers ρίχνει άκυρο στον εθισμό με τις οθόνες, και γυρίζει πίσω στα… «χόμπι της γιαγιάς».
Από το πλέξιμο και το κέντημα μέχρι την κεραμική και την παρατήρηση πουλιών, δραστηριότητες που κάποτε θεωρούνταν «γιαγιαδίστικες» επιστρέφουν δυναμικά. Αυτή τη φορά, με σύγχρονο στυλ, δημιουργικότητα και φυσικά μια δόση από την κουλτούρα του ίντερνετ.
Γιατί αν δεν παινέψουμε το σπίτι μας, θα φάμε ban, ή όπως πάει τέλος πάντων αυτή η παροιμία.
Για μια γενιά που μεγάλωσε online, το να δημιουργεί κάτι με τα χέρια της γίνεται η πιο αυθεντική μορφή αποσύνδεσης.
Καταπολεμώντας την ψηφιακή εξάρτηση…
Για παράδειγμα, η απαιτητική αρχή της καριέρας της Έμμα ΜακΤάγκαρτ στα τραπεζικά, της άφηνε ελάχιστο ελεύθερο χρόνο, και ακόμη λιγότερο μακριά από οθόνες. Μέχρι την ηλικία των 23 ετών, βρισκόταν διαρκώς δεμένη με το κινητό της, ακόμη και μετά από εξαντλητικές ώρες εργασίας. Αναζητώντας ένα αντίδοτο σε αυτή την ψηφιακή εξάρτηση, εκείνη και οι συγκάτοικοί της ξεκίνησαν να ψάχνουν ένα νέο χόμπι. Έτσι κατέληξαν να ανακαλύψουν ξανά το needlepoint, μια μορφή κεντήματος που εκείνη είχε μάθει φευγαλέα όταν ήταν παιδί.
«Ήταν ένας πραγματικά θεραπευτικός τρόπος να αποσπάς το μυαλό σου από τη δουλειά ή το άγχος, αλλά και να κάνεις κάτι με τα χέρια σου αντί να χαζεύεις ασταμάτητα στο κινητό», εξηγεί η ΜακΤάγκαρτ, περιγράφοντας πώς τελικά έγιναν «εντελώς παθιασμένοι» με αυτό. Η εμπειρία της δεν είναι καθόλου μοναδική. Ανήκει σε έναν ολοένα αυξανόμενο αριθμό νέων ανθρώπων που στρέφονται σε αναλογικές δραστηριότητες, προκειμένου να απομακρυνθούν από την τεχνολογία και να ξαναβρούν μια πιο απτή, σχεδόν παιδική, αίσθηση δημιουργικότητας.
Η αναβίωση αυτών των παλαιότερων ασχολιών, ειρωνικά, ενισχύθηκε από τη δημοφιλία τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Χόμπι που στο διαδίκτυο αποκαλούνταν χαϊδευτικά «χόμπι της γιαγιάς», όπως το πλέξιμο, η κηπουρική και το κέντημα, γοητεύουν πλέον τη Gen-Z. Παράλληλα, και άλλες πρακτικές, χειροποίητες δραστηριότητες εκτός οθόνης, όπως η κεραμική, το οριγκάμι ή ακόμη και η σιδηρουργία, γνωρίζουν σημαντική άνοδο σε δημοτικότητα.
Αν και πολλοί άρχισαν να ασχολούνται με αυτά τα χόμπι κατά τη διάρκεια των lockdown της πανδημίας το 2020, όταν είχαμε άπλετο ελεύθερο χρόνο και χρειαζόταν μια δημιουργική διέξοδος, η γοητεία των «χόμπι της γιαγιάς» αποδείχθηκε κάτι περισσότερο από μια παροδική μόδα. Η παρουσία τους στο διαδίκτυο συνεχίζει να μεγαλώνει. Η ίδια η ΜακΤάγκαρτ, σήμερα 26 ετών, μετέτρεψε το πάθος της σε επιχείρηση. Παρότι δεν θεωρούσε ποτέ τον εαυτό της ιδιαίτερα , ίδρυσε το “What’s the Stitch”, όπου πουλά καμβάδες που φτιάχνει με την τεχνική needlepoint, αξεσουάρ και ψηφιακά σχέδια, ενώ ταυτόχρονα έχει δημιουργήσει μια ισχυρή κοινότητα στα social media.
Οι δημιουργίες της συχνά έχουν μια δόση πονηρού χιούμορ και περιστασιακής βωμολοχίας, προσθέτοντας μια μοντέρνα πινελιά σε μια τέχνη που παραδοσιακά θεωρείται αρκετά συντηρητική. «Είναι μια τόσο ιστορικά αυστηρή τέχνη, οπότε έχει πλάκα να της δίνεις μια νεανική πινελιά», λέει. Αυτός ο συνδυασμός παράδοσης και σύγχρονου ύφους φαίνεται να αγγίζει μια γενιά που αναζητά ταυτόχρονα αυθεντικότητα και προσωπική έκφραση.
Τα χειρονακτικά χόμπι μειώνουν το άγχος – Το αγοράζουμε
Τα ψυχολογικά οφέλη τέτοιων δραστηριοτήτων είναι σημαντικά, σύμφωνα με τη Τζέιμι Κερτζ, καθηγήτρια ψυχολογίας στο James Madison University, η οποία ειδικεύεται στη μελέτη της ευτυχίας. Τονίζει ότι αυτά τα χόμπι μπορούν να μειώσουν το άγχος και το στρες, προσφέροντας παράλληλα αίσθηση ολοκλήρωσης μέσα από συγκεντρωμένη και απαιτητική ενασχόληση. «Τα χόμπι είναι πραγματικά σημαντικά και πολλοί από εμάς τα έχουμε χάσει, ή απλώς δεν τα βάζουμε σε προτεραιότητα, ή νομίζουμε ότι είμαστε πολύ απασχολημένοι», λέει η Κερτζ σύμφωνα με το indy100. «Όμως το να βρίσκεις μικρά κομμάτια χρόνου για τέτοιες δραστηριότητες είναι μια πραγματικά σοφή χρήση του χρόνου.»
Η Κλάρα Σέρμαν, συνιδρύτρια της εταιρείας So Bam Fun, η οποία προσπαθεί να «αναζωογονήσει» το παιχνίδι mahjong για ένα νεότερο κοινό, συμμερίζεται αυτή την άποψη. Περιγράφει ότι όταν παίζει με φίλους φτάνει σε μια σχεδόν «ζεν» κατάσταση. «Νιώθεις σαν να υπάρχεις μέσα σε μια μικρή φούσκα – εγώ, οι φίλοι μου και αυτό το παιχνίδι που απολαμβάνουμε όλοι μαζί», εξηγεί. «Σε βοηθά πραγματικά να κλείσεις τον υπόλοιπο κόσμο απ’ έξω.»
Παρόλα αυτά, δεν αναζητούν όλοι οι νέοι ερασιτέχνες μια πλήρη αποτοξίνωση από την τεχνολογία. Μερικοί ενσωματώνουν συνειδητά τη σύγχρονη τεχνολογία για να ενισχύσουν τις αναλογικές τους εμπειρίες. Ο Αιζάια Σκοτ, παρατηρητής πουλιών, καλλιτέχνης και δημιουργός περιεχομένου, χρησιμοποιεί την εφαρμογή eBird για να καταγράφει και να παρακολουθεί τις παρατηρήσεις του, συμβάλλοντας ταυτόχρονα σε επιστημονική έρευνα και προσπάθειες προστασίας της φύσης.
Ο Σκοτ αναγνωρίζει το στερεότυπο ότι η γενιά του είναι «κολλημένη στα κινητά», αλλά υποστηρίζει ότι αυτή η πρόσβαση «ανοίγει πάρα πολλές πόρτες για να ασχοληθείς με χόμπι που ίσως είχαν ξεχαστεί ή ήταν δύσκολο να ξεκινήσεις διαφορετικά». Για τον ίδιο, που ζει στη Σαβάνα της Τζόρτζια, η παρατήρηση πουλιών θυμίζει τον ενθουσιασμό των παιδικών του χρόνων όταν έπαιζε Pokémon: «Είναι σαν βιντεοπαιχνίδι, αλλά στην πραγματική ζωή». Παρομοιάζει τα ταξίδια σε νέες περιοχές με το «ξεκλείδωμα ενός νέου χάρτη» και τη συλλογή διαφορετικών ειδών με την επίτευξη ενός «υψηλού σκορ», έχοντας δει προσωπικά περίπου 800 διαφορετικά είδη πουλιών.
Πέρα όμως από την προσωπική του ευχαρίστηση, η παρατήρηση πουλιών ενέπνευσε τον 22χρονο Σκοτ να αφοσιωθεί και στην προστασία της φύσης. Ίδρυσε τη μη κερδοσκοπική οργάνωση Rookery and Roots Conservancy και πρόσφατα αγόρασε μια έκταση περίπου 16 στρεμμάτων στο Rincon της Τζόρτζια, με σκοπό την προστασία των οικοτόπων της άγριας ζωής – μια αγορά που κατέστη δυνατή, εν μέρει, χάρη στην online πλατφόρμα που δημιούργησε.
rosa.gr
