Σε μια περίοδο όπου η κοινή γνώμη απαιτεί από τη Κυβέρνηση τη μέγιστη δυνατή διαφάνεια και χρηστή διαχείριση των δημόσιων πόρων, είναι επιβεβλημένο οι αποφάσεις που αφορούν κρίσιμες δημόσιες δομές να λαμβάνονται με ιδιαίτερη προσοχή και πλήρη τεκμηρίωση.
Κάθε παρέκκλιση από τις αρχές της διαφάνειας ή κάθε επιλογή που αποδυναμώνει τον δημόσιο χαρακτήρα της υγείας, οφείλει να ελέγχεται διεξοδικά, ώστε να διασφαλίζεται το δημόσιο συμφέρον και ο σεβασμός προς τον πολίτη. Υπό αυτό το πρίσμα, ορισμένες εξελίξεις στο Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας εγείρουν σοβαρά ερωτήματα που χρήζουν άμεσων απαντήσεων.
Το Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας, μια σύγχρονη δομή μόλις έξι ετών, που επένδυσε σημαντικούς δημόσιους πόρους σε υποδομές, εξοπλισμό και ανθρώπινο δυναμικό για την αυτάρκη λειτουργία του Τμήματος Διατροφής, οδηγείται σήμερα σε μια ακατανόητη παρακμή.
Η εικόνα αυτή δεν φαίνεται συμπτωματική. Αντιθέτως, αναδεικνύει μια συγκεκριμένη και επικίνδυνη μεθοδολογία:
• Αρχικά την υποχρηματοδότηση.
• Ακολούθως την υποστελέχωση και την απαξίωση.
• Και τελικά την «αναγκαστική» προσφυγή σε ιδιώτες ως δήθεν
μονόδρομο.
Η χρονική συγκυρία εντείνει τον προβληματισμό. Εν μέσω εορταστικής περιόδου, όταν η κοινή γνώμη είναι στραμμένη αλλού, δρομολογούνται με διαδικασίες «εξπρές» αποφάσεις που οδηγούν στην εκχώρηση της σίτισης σε ιδιώτη ανάδοχο εντός της Μ. Εβδομάδας του Πάσχα.
Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι αμείλικτα και απαιτούν
άμεσες απαντήσεις:
1. Πώς είναι δυνατόν μια πλήρως εξοπλισμένη, νέα δημόσια δομή να αφήνεται να απαξιωθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να παρουσιάζεται ως «αναγκαία» η ιδιωτικοποίηση;
2. Ποιος ωφελείται τελικά από τη μετατροπή ενός λειτουργικού δημόσιου τμήματος σε πεδίο επιχειρηματικής δραστηριότητας;
3. Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για την τύχη του προσωπικού και του υπερσύγχρονου εξοπλισμού που αποκτήθηκε με το υστέρημα του ελληνικού λαού;
Η διασφάλιση της ποιότητας των υπηρεσιών υγείας, η ορθολογική διαχείριση των δημόσιων πόρων και η προστασία του δημόσιου χαρακτήρα της υγείας αποτελούν ζητήματα μείζονος σημασίας. Κάθε σχετική απόφαση οφείλει να τεκμηριώνεται με απόλυτη σαφήνεια, να λαμβάνεται με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον και να συνοδεύεται από πλήρη διαφάνεια.
Η υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα της υγείας δεν είναι απλώς συνδικαλιστικό αίτημα. Είναι ζήτημα δημοκρατίας, διαφάνειας και σεβασμού προς τον πολίτη.