Η συνταξιοδότηση στα 62 και μάλιστα με 40 χρόνια ασφάλισης, είναι από μόνη της μια επώδυνη διαδικασία.
Γράφει ο Χρήστος Μέγας
Ειδικά εάν συνυπολογιστούν οι περίοδοι ανεργίας (ιδιωτικός τομέας), αλλά και η επιβάρυνση του συνόλου των ασφαλιστικών εισφορών όσον αφορά τους ελευθέρους επαγγελματίες.
Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.
Παρά ταύτα, το γεγονός δηλαδή ότι τα όρια ηλικίας έχουν αυξηθεί σημαντικά, ειδικά μετά το γ’ μνημόνιο τον Αύγουστο του 2015, η κυβέρνηση εξακολουθεί να θεωρεί ότι οι εν λόγω προϋποθέσεις είναι… ευνοϊκές.
Γιατί, πώς αλλιώς θα μπορούσε να ερμηνεύσει κανείς τον αποκλεισμό από το επίδομα των 300 ευρώ (Νοέμβριος) όσων είναι κάτω των 65 ετών.
Γιατί, αντικειμενικά, η κυβέρνηση αυξάνει το όριο ηλικίας για το «Δώρο»…
Για ανθρώπους που βγήκαν στη σύνταξη με καθεστώς Βαρέων, για νοσηλεύτριες που εργάστηκαν ακόμη και 44 χρόνια (από την τρυφερή ηλικία των 18 ετών), για οικοδόμους και εργαζόμενους στις στοές, δεν προβλέπεται η παραμικρή ενίσχυση. Ακόμη και εάν έχουν εισόδημα της τάξης των 500 ή 700 ευρώ το μήνα. Αποκλείονται με μόνο κριτήριο την… νεαρά ηλικία.
Καίτοι εξάντλησαν όλες τις αυστηρές προϋποθέσεις του νόμου περί συνταξιοδότησης και σε πολλές περιπτώσεις εξαγόρασαν ακριβά τα επιπλέον πλασματικά χρόνια, αντί να αναγνωριστούν δωρεάν, από:
παιδιά, παρά το γεγονός ότι έχουμε έντονο δημογραφικό πρόβλημα,
στρατό, καίτοι υπηρέτησαν αγόγγυστα την πατρίδα όπου αυτή τους διέταξε…
Υπολογίζεται ότι περισσότεροι από 300.000 συνταξιούχοι αποκλείονται του «δώρου» και φέτος (σ.σ. το ηλικιακό κριτήριο θεσπίστηκε πέρυσι, πρώτη χρονιά εφαρμογής της ενίσχυσης των 250 ευρώ τότε, η οποία αυξήθηκε στα 300 ευρώ το 2026).
Να σημειωθεί ότι, ενώ υπάρχει ηλικιακό κριτήριο στη χορήγηση των συντάξεων, αλλά και ορισμένος αριθμός ημερών ασφάλισης (σ.σ. 12.000 ένσημα για πλήρεις αποδοχές), από τη άλλη δεν προβλέπονται ελάχιστες παροχές (κατώτερη σύνταξη), ούτε πάγιος μηχανισμός αποφυγής της φτωχοποίησης (π.χ. το ΕΚΑΣ που επενέβαινε με εισοδηματικά κριτήρια και εγγυόταν ένα ελάχιστο επίπεδο διαβίωσης).
Αλλά, δεν είναι η μόνο αδικία του Ασφαλιστικού:
Οι συνταξιούχοι του ΟΓΑ της περιόδου 2018-20 εξακολουθούν και λαμβάνουν, μετά από 30 ή 33 έτη ασφάλισης, μικρότερες παροχές από τους ανασφάλιστους που συνταξιοδοτήθηκαν στην ίδια ηλικία (67 ετών).
Στις περιπτώσεις συντάξεων λόγω θανάτου αποκόπτεται από τον ΟΓΑ το κοινωνικό μέρος της σύνταξης η οποία υπέχει θέσης εθνικής σύνταξης.
Οι επικουρικές συντάξεις δεν αυξάνονται, παραμένουν «παγωμένες» όλα αυτά τα χρόνια των, έστω κατώτερων του πληθωρισμού, αναπροσαρμογών στις κύριες συντάξεις.
Δεν εφαρμόζονται οι αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας για την απόδοση των αναδρομικών της περιόδου Ιούλιος 2015-Μάιος 2016 (Δώρα) και δεν διορθώθηκαν τα ποσοστά των επικουρικών συντάξεων.
Οι συντάξεις χηρείας ξευτελίζονται σε ποσοστό 35% επί των αποδοχών του άμεσα ασφαλισμένου (θανόντος). Μάλιστα, ο νόμος Κατρούγκαλου (4387/16) προβλέπει την αποκοπή και της εθνικής σύνταξης σε περίπτωση συνταξιοδότησης εξ ιδίου δικαιώματος (μη καταβολή διπλής εθνικής σύναξης). Κάτι που όταν εφαρμοστεί, θα μετατρέψει τη σύνταξη χηρείας σε απλό επίδομα
Δεν παρέχεται η δυνατότητα στις χήρες/ους να επιλέξουν ποια σύνταξη (λόγω θανάτου ή εξ ιδίου δικαιώματος) θα περικοπεί.
Οι αγρότες δεν δικαιούνται ακόμη ολόκληρη της εθνική σύνταξη, την οποία λαμβάνουν όλοι οι ασφαλισμένοι του αστικού τομέα, ακόμη και οι ομογενείς ή μετανάστες που διαβιούν 30 χρόνια στην Ελλάδα.
Ο ΕΦΚΑ δεν χορηγεί επίδομα γάμου και, κυρίως, επίδομα τέκνων (μέχρι το 24ο έτος όπως συμβαίνει με τους εν ενεργεία). Υπό αυτές τις συνθήκες, στην Ελλάδα της δημογραφικής κρίσης τιμωρείται η τεκνοποίηση/υιοθεσία μετά το 38ο έτος της ηλικίας…
Οι αυξήσεις κάθε χρόνο στις συντάξεις κυμαίνονται κάτω του πληθωρισμού (μη αναπλήρωση του διαθέσιμου εισοδήματος από την ακρίβεια). Και αυτό γίνεται με το τρικ της απόδοσης του μισού (επίσημου) πληθωρισμού και της μισής οικονομικής μεγέθυνσης (αύξηση ΑΕΠ).
iEidiseis.gr