Η Έλενα Μακρή - Λυμπέρη μιλά την γνωριμία, τη φιλία και την ιστορία πίσω από την εξομολόγηση της Γωγώς Μαστροκώστα για τον καρκίνο.
Στο Live News βρέθηκε καλεσμένη η Έλενα Μακρή – Λυμπέρη την Τρίτη 26/5. Η εκδότρια του Hello αναφέρθηκε στην παρουσία της Γωγώς Μαστροκώστα στα βραβεία Γυναίκες της Χρονιάς τον Μάρτιο του 2010.
Ξεκίνησε λέγοντας: «Δεν ήμουν φίλη με τη Γωγώ. Την ήξερα ως το λαμπερό κορίτσι των εξωφύλλων. Το sexy όμορφο κορίτσι. Ήξερα ότι αρρώστησε από πηγές κοντινές μας.
Εμείς κάναμε τα βραβεία γυναικών Life & Style. Στα βραβεία αυτά, πάντα ήθελα να υπάρχει ένα μήνυμα, δεν ήθελα να είναι αριστεία κοινότυπα. Και σκέφτηκα ότι το μήνυμα θάρρους θα άρμοζε… Γιατί, θα πάμε πίσω στο 2009, που ο κόσμος δεν μιλούσε. Πάρα πολλές γυναίκες της ελληνικής τηλεόρασης είχαν περάσει την αρρώστια και δεν μιλούσαν κατηγορηματικά γι’ αυτό. Έγινε μάχη για να σταματήσει να λέγεται η «επάρατη νόσος».
Το 2009, λοιπόν, την πήρα τηλέφωνο. Έτσι γνωριστήκαμε, από το τηλέφωνο. Ήρθε στο γραφείο, χαλαρά. Εκεί γνωριστήκαμε και εκεί κατάλαβα ότι είχα να κάνω με μία άλλη γυναίκα, από αυτή που είχα πλάσει εγώ στο μυαλό μου.
Και της το είπα «Γωγώ είσαι μια έκπληξη για μένα, μια αποκάλυψη.
Μου λέει «αυτό που έκανα με τα περιοδικά ήταν κάτι για το οποίο μετάνιωσα». «Θέλω να μιλήσω με τον Τραϊανό», μου είπε. Μου είπε ότι θέλει να το γράψει μόνη της όταν της είπα να της κάνω εγώ τη συνέντευξη. Και της λέω «Γράψ’ το όπως θα έγραφες ένα γράμμα στον εαυτό σου». «Το έχω, το έχω φανταστεί τόσες πολλές φορές», μου είπε. Εγώ είχα χάσει πρόσφατα τον πατέρα μου και τη μητέρα μου από την ίδια αρρώστια.
Ποιος θα το φανταζόταν ότι, μετά από χρόνια που κάναμε παρέα και με τον Τραϊανό και με τη Γωγώ… Θα έχανα και τον άντρα μου από αυτή την αρρώστια. Συζητήσαμε σε βάθος και μου είπε πόσο πληγωμένη ήταν, πόσο τσακισμένη. Αλλά πόσο πεπεισμένη να το αφήσει πίσω της. Γιατί έπρεπε να μεγαλώσει τη Βικτώρια.
Μιλήσαμε, γίναμε φίλες με τη Γωγώ. Και δεν γίναμε φίλες από αυτές που βγαίνουνε συχνά ή μιλάνε συχνά στο τηλέφωνο. Γίναμε φίλες που ξέραμε ότι, όταν μιλάγαμε, μιλάγαμε σε βάθος. Γνωριστήκαμε και με τον Τραϊανό, βγαίναμε και με τον Αντώνη μαζί. Ήταν ο μοιραίος άνθρωπος που της έδωσε χρόνια, έμπνευση και τη δύναμη για να αντέξει και να το ξεπεράσει. Γιατί τον ξεπέρασε τον καρκίνο του μαστού.
Την πήρε την απόφαση, της είπε ο Τραϊανός. Μου λέει: «Εντάξει, συμφωνεί. Έστω και μια γυναίκα να σωθεί από το λόγο το δικό μου, θα έχω πετύχει κάτι». Ανησυχούσε για τα μαλλιά της… «θα είναι σαν να το γιορτάζω». Δεν είχε τρακ εκείνη τη στιγμή. Καθήλωσε ένα ολόκληρο θέατρο, το είχαμε κρατήσει μυστικό.
Βγήκε και είπε «Τα κατάφερα»
«Είχαμε ανταλλάξει μέχρι το ’24 μηνύματα όταν άρχισε πάλι το πρόβλημά της, το έμαθα. Αλλά κατά διαβολική σύμπτωση, είχε αρχίσει και το δικό μας πρόβλημα. Οπότε θα ήμουν κι εγώ άγγελος κακών ειδήσεων. Αλλά υπάρχει ταύτιση. Και με πάρα πολλούς άλλους ανθρώπους έξω. Νιώθω τόσο πολύ τον Τραϊανό.
Νιώθω τόσο πολύ το κοριτσάκι της. Ξέρω το μακρύ δρόμο που έχουν μπροστά τους. Ξέρω πόσο τραυματισμένοι, πόσο κουρέλια είναι αυτοί οι άνθρωποι ψυχολογικά. Και ξέρω ότι θα πουν κάποια στιγμή, όπως λέω κι εγώ όταν με ρωτάνε… «Οφείλω να είμαι καλά». Οφείλω να είμαι καλά, οφείλουμε όλοι να είμαστε καλά για αυτούς που μένουνε πίσω, και για εμάς που ευχαριστούμε που βρισκόμαστε υγιείς, κάθε μέρα.
Μου έλεγε πάντα για την κόρη της: «Να τη δω να μεγαλώνει; Θα τη δω να παντρευτεί; Θα τη δω να βγάλει το σχολείο;». Κάθε παιδί το βιώνει διαφορετικά. Γιατί εγώ έχω τρία παιδιά και τα τρία μου παιδιά το βιώνουν διαφορετικά. Κανένα παιδί δεν το βιώνει το ίδιο. Όλοι έχουν βρει τον δικό τους δρόμο. Είναι μια μεγάλη τρύπα.
Η Βικτώρια θα πάει πιο δυνατή και θα έχει να λέει ότι είχε όχι μόνο μια πανέμορφη μητέρα. Αλλά είχε για μητέρα έναν πανέμορφο άνθρωπο που εγώ προσωπικά τον ανακάλυψα μετά», είπε στον Νίκο Ευαγγελάτο.
iEidiseis.gr
