Πάνε τέσσερα χρόνια από τότε που εκδόθηκε ο ν. 5027/2023, που προβλέπει ότι παραγράφονται οι οφειλές προς ΟΤΑ, Ταμεία, δημόσιους φορείς κ.λπ., οι οποίες δεν έχουν βεβαιωθεί και αναζητηθεί για πέντε χρόνια μετά τη γέννησή τους, αλλά, όπως φαίνεται, το αυτί των διαφόρων υπηρεσιών δεν… ιδρώνει με κάτι τέτοια.
Καθημερινές είναι οι καταγγελίες από πολίτες στους οποίους έρχονται διάφορα ειδοποιητήρια από Δήμους ή Ταμεία, που τους επισημαίνουν ότι έχουν οφειλές και θα πρέπει να τις τακτοποιήσουν για να μην έχουν συνέπειες.
Κάποιοι αιφνιδιάζονται και πληρώνουν, κάποιοι άλλοι, που δεν γνωρίζουν, υπομένουν τις συνέπειες, δηλαδή τους γίνονται κατασχέσεις λογαριασμών, τους κόβονται συντάξεις κ.λπ. Κάποιοι, που γνωρίζουν, ζητούν διευκρινίσεις από τις υπερκείμενες αρχές, οι οποίες συνιστούν στους επικεφαλής των φορέων που επιβάλλουν τις χρεώσεις, που δεν οφείλονται, να κάνουν πίσω.
Κάποιοι άλλοι, πάλι, προσφεύγουν δικαστικά για να βρουν το δίκιο τους.
Το ζήτημα είναι γιατί γίνονται όλα αυτά. Το περίφημο «ψηφιακό κράτος», που ανακαλύπτει φοροφυγάδες, κομπίνες, πλαστογραφίες κ.λπ., που βρίσκει ακόμα και το ευρώ που δεν έχει δηλώσει ο πολίτης, πώς γίνεται και δεν ξέρει ότι κάποιες χρεώσεις είναι άκυρες, γιατί έχουν παραγραφεί, και εξακολουθεί να τις επιβάλλει στον κόσμο και να τις διεκδικεί;
Είναι δυνατόν χρέη που έχουν παραγραφεί να διεκδικούνται και να εισπράττονται από κάποιους που δεν ξέρουν ή να υποχρεώνονται κάποιοι άλλοι να τρέχουν στα δικαστήρια για να βρουν το δίκιο τους, χάνοντας χρόνο και χρήμα;
Αφού υπάρχει ένας νόμος, γιατί δεν εφαρμόζεται; Γιατί το κράτος δεν επιβάλλει στους υπαλλήλους του να κάνουν ξεκαθάρισμα των πινάκων με τις οφειλές και να διαγράψουν εκείνες που εμπίπτουν στις διατάξεις της παραγραφής;
Δυστυχώς, το κράτος ποτέ δεν αντιμετώπισε σωστά τον πολίτη, ποτέ δεν τον έκανε να νιώσει ότι είναι μαζί του. Πάντα στεκόταν απέναντί του, με διάθεση τιμωρητική και εχθρική, πάντα τον θεωρούσε ύποπτο για κάτι, πάντα του έδειχνε ότι είναι καρπαζοεισπράκτορας.
Τώρα έρχεται να το επιβεβαιώσει για μία ακόμα φορά. Να υποδηλώσει ότι αδιαφορεί για τους νόμους του, όταν είναι να βλάψουν τον πολίτη. Ότι τον πολίτη τον θέλει για να τον αρμέγει, να τον φορτώνει με βάρη, να του χρεώνει αμαρτίες άλλων.
Και ο πολίτης τι κάνει; Αμύνεται όπως μπορεί απέναντι σε ένα κράτος που υποτίθεται ότι υπάρχει για να τον προστατεύει. Και αντιδρά με όποιον τρόπο θεωρεί πιο πρόσφορο.
Αντί, λοιπόν, να έχουμε σύμπνοια ηγεσίας και λαού, έχουμε μέτωπο. Και μάλιστα ανοιχτό επί χρόνια. Μια πληγή που δεν κλείνει και τραυματίζει την πολιτεία και την κοινωνία. Και που εκείνοι που έχουν το μαχαίρι και το καρπούζι δεν κάνουν τίποτα για να την επουλώσουν. Αντίθετα, με κινήσεις όπως αυτή με τις παραγεγραμμένες χρεώσεις, που τις επιβάλλουν κανονικά, την ανοίγουν ακόμα περισσότερο.
Όταν μια χώρα δεν υπολογίζει τον λαό της, όταν δεν λογαριάζει τους πολίτες της, δεν έχει μέλλον.
Ας το έχουν υπ’ όψιν τους, λοιπόν, οι κρατούντες και ας εφαρμόσουν εκείνοι πρώτοι τους νόμους και μετά να απαιτούν από τους πολίτες να κάνουν το ίδιο.
Αυτοί έχουν την ευθύνη να διατηρηθεί η χώρα ενωμένη και αλώβητη.
Και σε εκείνους θα πέσει το ανάθεμα, αν κάτι πάει στραβά. Παίζουν με τη φωτιά, δεν το καταλαβαίνουν;
toparon.gr