Καθώς πλησιάζουν οι βουλευτικές εκλογές, επανέρχεται στο προσκήνιο ένα διαχρονικό ερώτημα: είναι πολιτικά και θεσμικά ορθό εν ενεργεία δήμαρχοι και αντιπεριφερειάρχες να είναι υποψήφιοι βουλευτές; Το ζήτημα προκαλεί κάθε φορά συζήτηση, καθώς υπάρχουν επιχειρήματα και από τις δύο πλευρές. Από τη μία, κάθε αιρετός έχει το δημοκρατικό δικαίωμα να διεκδικήσει οποιοδήποτε δημόσιο αξίωμα, εφόσον πληροί τις νόμιμες προϋποθέσεις. Η εμπειρία από την Τοπική Αυτοδιοίκηση μπορεί να αποτελέσει σημαντικό εφόδιο για την εκπροσώπηση μιας περιοχής στο Κοινοβούλιο.
Από την άλλη πλευρά, δεν είναι λίγοι όσοι υποστηρίζουν ότι ένας δήμαρχος ή ένας αντιπεριφερειάρχης έχει λάβει συγκεκριμένη λαϊκή εντολή για να διοικήσει τον δήμο ή την περιφερειακή του ενότητα για ολόκληρη τη θητεία του. Η συμμετοχή του σε εθνικές εκλογές πριν από την ολοκλήρωση αυτής της θητείας δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το κατά πόσο παραμένει προσηλωμένος στα καθήκοντά του ή χρησιμοποιεί τη θέση του ως εφαλτήριο για την επόμενη πολιτική του κίνηση.
Υπάρχει επίσης το ζήτημα της ισότητας. Ένας εν ενεργεία αυτοδιοικητικός διαθέτει αυξημένη δημόσια προβολή, συνεχή παρουσία στα μέσα ενημέρωσης και καθημερινή επαφή με τους πολίτες, στοιχεία που ενδεχομένως του προσφέρουν πλεονέκτημα έναντι άλλων υποψηφίων.
