Βίντεο, αναρτήσεις, τηλεοπτικά ρεπορτάζ και κάθε λογής «ειδικοί» έσπευσαν να σχολιάσουν την πρόσκρουση φορτηγού πλοίου στη συρταρωτή γέφυρα του Ευρίπου. Ένα περιστατικό που προκάλεσε υλικές ζημιές, χωρίς τραυματισμό και χωρίς να αναφερθεί θαλάσσια ρύπανση, ήταν αρκετό για να αρχίσουν να βγαίνουν συμπεράσματα πριν ακόμη ολοκληρωθεί η διερεύνηση των πραγματικών συνθηκών.
Το βράδυ της Τετάρτης 19 Αυγούστου, φορτηγό πλοίο ελληνικής σημαίας, με οκταμελές πλήρωμα, επιχειρούσε να περάσει από τη γέφυρα του Ευρίπου, όταν προσέκρουσε στη βοιωτική πλευρά της. Ζημιές προκλήθηκαν τόσο στη γέφυρα όσο και στο πλοίο.
Ο ίδιος ο πλοίαρχος ενημέρωσε τη Λιμενική Αρχή Χαλκίδας για το συμβάν. Το πλοίο συνέχισε με ίδια μέσα και αγκυροβόλησε με ασφάλεια στον Βόρειο Ευβοϊκό, ενώ στη συνέχεια απαγορεύτηκε ο απόπλους μέχρι την προσκόμιση των απαραίτητων πιστοποιητικών αξιοπλοΐας.
Ο πλοίαρχος συνελήφθη στο πλαίσιο της προβλεπόμενης διαδικασίας και, σύμφωνα με δημοσιεύματα, αφέθηκε στη συνέχεια ελεύθερος με εντολή εισαγγελέα μέχρι να οριστεί τακτική δικάσιμος.
Ο Εύριπος δεν είναι… πισίνα
Κάπου εδώ, όμως, αρχίζει το εύκολο κομμάτι: η κριτική από την ασφάλεια της στεριάς.
Μέσα σε λίγες ώρες πολλοί έγιναν καπετάνιοι. Από ένα βίντεο λίγων δευτερολέπτων αποφάνθηκαν τι έπρεπε να κάνει ο πλοίαρχος, πότε έπρεπε να στρίψει, πόση μηχανή έπρεπε να δώσει και προς ποια κατεύθυνση έπρεπε να κινηθεί.
Ο Εύριπος, όμως, δεν είναι πισίνα. Πρόκειται για έναν ιδιαίτερα στενό δίαυλο, γνωστό για τα ισχυρά και μεταβαλλόμενα ρεύματά του. Ένα μεγάλο πλοίο έχει εκτόπισμα, αδράνεια και περιορισμένη δυνατότητα άμεσης αντίδρασης. Μερικά μέτρα ή λίγα δευτερόλεπτα μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Αυτό δεν σημαίνει ότι γνωρίζουμε τι προκάλεσε τη συγκεκριμένη πρόσκρουση. Και ακριβώς αυτό είναι το θέμα.
Δεν έχει ακόμη αποδειχθεί αν υπήρξε λανθασμένος χειρισμός, επίδραση των ρευμάτων, τεχνικό πρόβλημα ή κάποιος άλλος παράγοντας. Αυτά είναι δουλειά των αρμόδιων Αρχών και των ειδικών που θα εξετάσουν όλα τα δεδομένα.
Άλλο έρευνα, άλλο δημόσια καταδίκη
Κανείς δεν υποστηρίζει ότι ένας πλοίαρχος πρέπει να βρίσκεται στο απυρόβλητο. Όταν συμβαίνει ένα ναυτικό ατύχημα, πρέπει να διερευνάται πλήρως και, εφόσον προκύπτουν ευθύνες, αυτές να αποδίδονται.
Άλλο, όμως, η έρευνα και άλλο η δημόσια «καταδίκη» πριν υπάρξει πόρισμα.
Το ναυτικό επάγγελμα συνοδεύεται από τεράστια ευθύνη. Στον πλοίαρχο καταλήγουν σχεδόν τα πάντα: η ασφάλεια του πληρώματος, το πλοίο, το φορτίο, η ναυσιπλοΐα, οι επιθεωρήσεις και κάθε απρόοπτο που μπορεί να παρουσιαστεί.
Και όταν κάτι πάει στραβά, ο πρώτος που καλείται να δώσει εξηγήσεις είναι εκείνος.
Στην περίπτωση της Χαλκίδας δεν υπήρξε τραυματισμός, δεν αναφέρθηκε θαλάσσια ρύπανση και ο πλοίαρχος ενημέρωσε ο ίδιος τις Αρχές. Υπήρξαν, όμως, υλικές ζημιές που ασφαλώς πρέπει να καταγραφούν και να διερευνηθούν.
Από εκεί μέχρι να αποφασίζει ο καθένας, βλέποντας ένα βίντεο στο κινητό του, ποιος έφταιξε και τι ακριβώς έπρεπε να είχε κάνει ο καπετάνιος, υπάρχει μεγάλη απόσταση.
Η θάλασσα δεν λειτουργεί με τους κανόνες των social media. Και τα πλοία δεν είναι αυτοκίνητα που σταματούν ή αλλάζουν πορεία μέσα σε λίγα μέτρα.
Ας ολοκληρωθεί λοιπόν η έρευνα, ας εξεταστούν τα στοιχεία, οι χειρισμοί, τα ρεύματα και όλες οι πραγματικές συνθήκες της διέλευσης. Και αν υπάρχουν ευθύνες, να αποδοθούν εκεί όπου πραγματικά ανήκουν.
Μέχρι τότε, καλό θα ήταν να θυμόμαστε κάτι απλό: άλλο να παρακολουθείς μια μανούβρα από την προκυμαία και άλλο να βρίσκεσαι πάνω στη γέφυρα ενός πλοίου, έχοντας λίγα δευτερόλεπτα για να πάρεις την απόφαση.
