Σε κάθε βουλευτική εκλογική αναμέτρηση, τα κομματικά επιτελεία, ανεξαρτήτως πολιτικού χώρου, συνήθιζαν να στρέφουν το βλέμμα τους και προς το Επιμελητήριο Εύβοιας. Ο εκάστοτε πρόεδρός του αποτελούσε ένα από τα πρόσωπα που εξέταζαν για την ενίσχυση των ψηφοδελτίων τους.
Και αυτό δεν ήταν τυχαίο. Η θέση του Προέδρου του Επιμελητηρίου θεωρούνταν ότι προσέφερε ισχυρή παρουσία στην επιχειρηματική και επαγγελματική κοινωνία της Εύβοιας, αναγνωρισιμότητα και επαφή με ολόκληρο τον νομό.
Τα παραδείγματα είναι αρκετά. Η Βούλα Αγιοστρατίτη είχε δεχθεί πρόταση, αλλά δεν την αποδέχθηκε. Ο αείμνηστος Παναγιώτης Σίμωσης ήταν δύο φορές υποψήφιος, ενώ ο Μανώλης Σκουλούδης επίσης δεν αποδέχθηκε αντίστοιχη πρόταση. Ο Βαγγέλης Σταύρου ήταν υποψήφιος μία φορά.
Υπάρχει, μάλιστα, και ένα ακόμη πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα: ο πρώην Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Εύβοιας Μιχάλης Σίδερης, ο οποίος είχε καταφέρει να περάσει από την επιμελητηριακή δράση στην κεντρική πολιτική σκηνή και να εκλεγεί δύο φορές βουλευτής Εύβοιας.
Σήμερα, όμως, η εικόνα φαίνεται διαφορετική. Μέχρι στιγμής τουλάχιστον, δεν υπάρχει αντίστοιχη συζήτηση γύρω από τον σημερινό Πρόεδρο του Επιμελητηρίου Εύβοιας, Γιάννη Γεροντίτη, ως πιθανή επιλογή για κάποιο βουλευτικό ψηφοδέλτιο.
Και εδώ προκύπτει εύλογα το ερώτημα: Γιατί;
Άλλαξαν τόσο πολύ τα κριτήρια των κομματικών επιτελείων ή μήπως η προεδρία του Επιμελητηρίου δεν διαθέτει σήμερα το πολιτικό και κοινωνικό εκτόπισμα που είχε στο παρελθόν;
Σε κάθε περίπτωση, η διαφορά σε σχέση με όσα συνέβαιναν τα προηγούμενα χρόνια είναι εμφανής. Και για τον σημερινό Πρόεδρο του Επιμελητηρίου, ασφαλώς, δεν αποτελεί το πιο κολακευτικό πολιτικό μήνυμα.
