Μόλις καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός των όσων συνέβησαν την προηγούμενη εβδομάδα, ας προβληματιστούμε κι εμείς, όσο και αν δεν το συνηθίζουμε, περί του πώς θα αλλάξουμε ζωή, αφού πήραμε λάθος δρόμο. Κι εννοώ ότι πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως, αυτά που στερούμαστε σήμερα είναι αυτά που δεν δικαιούμασταν να έχουμε. Δεν ήμαστε λοιπόν ανεύθυνοι κι εμείς. Κάθε συντεχνιακή ομάδα απαιτούσε και έπαιρνε εκβιαστικά ιδιαίτερα προνόμια,
στερώντας από το κοινωνικό σύνολο έσοδα, διότι τα προνόμια αυτά τα κάλυπτε ο κρατικός προϋπολογισμός, δηλαδή οι υπόλοιποι. Αντιδημοκρατική και αντικοινωνική συμπεριφορά, αλλά έγινε θεσμός. Οι εκπρόσωποί μας, αντί να σκεφτούν το συμφέρον του συνόλου, σκέφτονταν το προσωπικό τους όφελος, και τους τα παρείχαν.
Αλλ’ ακόμη χειρότερα. Αφού γεμίσαμε το πορτοφόλι με χρήματα που δεν ήταν δικά μας, αδιαφορήσαμε για το όργιο διαφθοράς σε υψηλό επίπεδο. Αρκετοί πολιτικοί ή μεγαλοθεσίτες, ρίχνοντάς μας το κοκαλάκι από την μπριζόλα, έτρωγαν αυτοί το ψαχνό μαζί με τους διάφορους μεσάζοντες. Και όλοι ήμασταν ικανοποιημένοι.
