Είχα την ευκαιρία να συναντηθώ προ ημερών με ένα από τα πρώτα γνωστά θύματα των υποκλοπών -και μάλιστα με το κακόβουλο λογισμικό pretador- το δημοσιογράφο Θανάση Κουκάκη. Γιατί τόλμησε να ερευνήσει ύποπτες απιστίες τραπεζικών στελεχών και υπόγειες οικονομικές υποθέσεις. Κάποιες σχετίζονται και με τη δυσώδη υπόθεση Πάτση, όπως γράφτηκε. Πάνω τις «τρύπιες» δηλώσεις πόθεν έσχες του Α. Πάτση είχε πέσει στην έρευνά του και το κατήγγειλε. Αλλά η αρχή για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος αδιαφόρησε και λίγο αργότερα άρχισαν να τον παρακολουθούν. Τα κομμάτια του παζλ ενώνονται σιγά σιγά...
Όπως μου είπε, πεποίθησή του είναι ότι αργά ή γρήγορα θα βγουν κι άλλα στοιχεία στη δημοσιότητα για παρακολουθήσεις.
Φαίνεται ότι πράγματι το καπάκι άνοιξε και θα ξεχυθεί όλο το διαστροφικά βρώμικο και αισχρό περιεχόμενο των υποκλοπών. Κι απ ό,τι φαίνεται όχι μόνο έναντι πολιτικών αντιπάλων αλλά και πολιτικών «φίλων» και απλών πολιτών. Αυτά θα τα δούμε το επόμενο διάστημα. Τίποτα άλλωστε δε μένει για πολύ κρυφό.
Θέλω όμως να μπούμε στη θέση ενός πολίτη, όπως ο Θανάσης, με όλο το σύστημα απέναντι του. Που πιθανά ακόμη θα είχε απέναντι αν δεν είχαν εμπλακεί πολιτικά πρόσωπα και αναδειχθεί η υπόθεση. Και όταν αντελήφθη ότι τον παρακολουθούν και ζήτησε το λόγο ως είχε δικαίωμα, η κυβέρνηση ψήφισε την περιβόητη τροπολογία να μη δίνει λογαριασμό όταν ένας πολίτης ζητά να μάθει γιατί παρακολουθείται όπως ίσχυε ως τότε! Πόσο ανήμπορος νιώθεις απέναντι σε ένα παρακράτος που δεν μπορείς να βρεις πουθενά το δίκιο σου σαν άλλος ήρωας του Κάφκα! Η σαν εκείνο τον ήρωα στην ταινία «Οι ζωές των άλλων» για το καθεστώς στην Αν. Γερμανία και τη Στάζι...
Από τις πρώτες προτεραιότητες που πρέπει να ξαναφτιάξουμε μετά την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι η θεσμική θωράκιση για ένα ευρωπαϊκό κράτος δικαίου, απ το οποίο δυστυχώς με τις παρακρατικές και αντιδημοκρατικές πρακτικές επί των ημερών του μας πήγε πολύ μακριά...
