Η αντιπαράθεση των δύο «φαβορί» (Ν.Δ. – ΣΥΡΙΖΑ) για τη νίκη στις επικείμενες εκλογές επικεντρώνεται στα «άπλυτα» του καθενός, τα οποία ο άλλος αναζητά για να τα βγάλει στη φόρα. Οι λασπομαχίες των δύο «μεγάλων» μπορεί να λειτουργούν συσπειρωτικά ως προς τους δεδομένους ψηφοφόρους τους, την ίδια στιγμή ωστόσο προκαλούν την αποστροφή στο «νηφάλιο» κοινό, που ψάχνει να βρει, να μελετήσει και να συγκρίνει τα προγράμματα των επίδοξων κυβερνητών του τόπου. Την ίδια αποστροφή και απέχθεια δημιουργούν οι «μικροπολιτικές» προσωπικές επιθέσεις και στους νέους ψηφοφόρους, οι οποίοι αδυνατούν να παρακολουθήσουν αυτού του είδους την αντιπαράθεση. Ενδεχομένως οι εν λόγω πολιτικές «λασπομαχίες» να βολεύουν τους επίδοξους νικητές των επόμενων εκλογών, καθώς με αυτόν τον τρόπο μπορούν να κρύψουν βασικές ομοιότητες σε μια σειρά από μείζονα ζητήματα που έχουν να κάνουν με την καθοδηγούμενη από τις Βρυξέλλες (Γερμανία) οικονομική και εξωτερική (από τις ΗΠΑ) πολιτική της χώρας. Σε κάθε περίπτωση τα μέχρι στιγμής δείγματα της τακτικής που έχουν υιοθετήσει τα κόμματα δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας: μέχρι να φτάσουμε στην κάλπη θα αξιοποιηθεί / χρησιμοποιηθεί κάθε διαθέσιμο βρόμικο χαρτί εις βάρος του αντιπάλου, γεγονός που πιθανότατα θα αποτυπωθεί και στην κάλπη. Κι αυτό διότι η πολιτική αντιπαράθεση αυτού του επιπέδου οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια το ίδιο το σύστημα, μέρος του οποίου είναι τα κόμματα (εξουσίας), στην απαξίωση και τους ψηφοφόρους στην «παραίτηση» και την αποχή…
