Εάν θέλουμε να τιμήσουμε τη μνήμη των δύο αδικοχαμένων πιλότων του Καναντέρ ας κάνουμε πράξη αυτά που πρέπει για να μην χρειάζεται να ρισκάρουν τις ζωές τους πιλότοι και πυροσβέστες Γιατί γνώριζαν ότι πετούσαν με ένα γερασμένο αεροσκάφος που ήταν εκ των πραγμάτων πιο επικίνδυνο, αλλά παρ’ όλα αυτά καταλάβαιναν ότι αυτό που προείχε ήταν να κινηθούν στο όριο, για να μπορέσουν να συμβάλουν στην κατάσβεση. Όμως, το να τους τιμούμε απλά, να συγκινούμαστε, να κηρύσσεται πένθος στις ένοπλες δυνάμεις, να βγάζει ανακοινώσεις η πολιτική και πολιτειακή ηγεσία της χώρας, επί της ουσίας δεν λέει πολλά. Το ζήτημα είναι εάν έχουμε σκοπό να κάνουμε όσα χρειάζονται ώστε δασοπυρόσβεση να μην σημαίνει διαρκή έκθεση σε κίνδυνο. Το φετινό καλοκαίρι μας έχει ήδη διδάξει με τρόπο σκληρό το μάθημα ότι η κλιματική αλλαγή όχι μόνο είναι εδώ αλλά είναι ήδη μια κλιματική καταστροφή σε εξέλιξη. Και όσο δεν λαμβάνουμε μέτρα και δεν αποφασίζουμε μεγάλες αλλαγές σε παγκόσμια κλίμακα, τόσο περισσότερες πυρκαγιές, πλημμύρες, ξηρασίες θα έχουμε. Τους χρωστάμε πολύ περισσότερα από δάκρυα.
