Στην διάρκεια της οικονομικής κρίσης κόπηκαν οι μισθοί του δημοσίου και οι συντάξεις για να μειωθεί το (δημοσιονομικό) έλλειμμα.
Γράφει ο Χρήστος Μέγας
Οι μισθωτοί στην Ελλάδα στηρίζουν το ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών ακολούθως, ως συνταξιούχοι, το πρωτογενές πλεόνασμα και πάντοτε σαν καταναλωτές τα κρατικά έσοδα…
Μήπως είναι η… έκτακτη συνταγή των μνημονίων που διαρκεί; Αυτό που λέμε: ουδέν μονιμότερον του προσωρινού…
Και τι επιπτώσεως έχει αυτό στο Δημογραφικό και την ευημερία των πολιτών;
Στην διάρκεια της οικονομικής κρίσης κόπηκαν οι μισθοί του δημοσίου και οι συντάξεις για να μειωθεί το (δημοσιονομικό) έλλειμμα. Λιγότερα χρήματα δαπανούνται από το κρατικό ταμείο…
-Στους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα μειώθηκαν οι αποδοχές (σ.σ. κάτι πρωτοφανές στην οικονομική ιστορία, συνήθως οι μισθωτοί χάνουν από τις κατώτερες του πληθωρισμού αυξήσεις), προκείμενου να ισορροπήσει το ισοζύγιο εξωτερικών πληρωτών. Κυρίως το εμπορικό έλλειμμα. Το απλό (ή, μήπως, απλοϊκό) σχέδιο προβλέπει: χαμηλότερο κόστος παραγωγής, φθηνότερες εξαγωγές, πιο δύσκολες εισαγωγές λόγω αδύναμου διαθέσιμου εισοδήματος εσωτερικά.
Πλην δεν πιάνει. Το εξωτερικό έλλειμμα είναι όσο το 2009, σχεδόν στο 6% του ΑΕΠ. Πάνω από 16 δισ. ευρώ κάθε χρόνο, πέραν των εισπράξεων από τις εξαγωγές και τα χρήματα από την Ε.Ε., «χώνονται» στο εξωτερικό για την προμήθεια αγαθών, προϊόντων, μηχανημάτων και πρώτων υλών…
-Και στις δύο κατηγορίες (μισθωτών και συνταξιούχων) ως την πλειονότητα των καταναλωτών τους ανατέθηκε μονομερώς το μεγάλο βάρος των δημοσίων εσόδων δια της υψηλής-υψηλότατης έμμεσης φορολογίας. Να σημειωθεί απλά πως εισήλθαμε στην κρίση με ΦΠΑ 19% και βρισκόμαστε στο 24%.
Φορολογούνται έτσι όλες οι δαπάνες, κάθε καταναλωτική ανάγκη και, μέσω ακρίβειας, αυξάνονται υπερβολικά τα κρατικά έσοδα…
Αυτές οι μνημονιακές επιλογές (αρχικά εξ ανάγκης), παραμένουν και σήμερα. Σε ορισμένες δε περιπτώσεις εντεινόμενες, προκαλώντας μεγαλύτερα αναπτυξιακά-παραγωγικά προβλήματα. Σταθερά όμως αφαιρώντας διαθέσιμο εισόδημα από τα πλέον αδύνατα νοικοκυριά…
Αποτέλεσμα:
Οι νέοι με προσόντα να φεύγουν στο εξωτερικό για εργασία και καλύτερες αμοιβές.
2) Οι εισαγωγές να μην περιορίζονται, ακριβώς λόγω κατάρρευσης της εσωτερικής/ελληνικής παραγωγικότητας, ελλείψει εκσυγχρονισμού και επενδύσεων, αλλά και λόγω τουριστικών αφίξεων… Κάτι πρέπει να φάνε οι επισκέπτες, σε κάποια στρώματα έπρεπε να ξαπλώσουν…
3) Η έλλειψη εργατικών χεριών προκάλεσε συζητήσεις για «εισαγωγή» μεταναστών, κάτι που επιδείνωσε το πολιτικό πρόβλημα, άρα περιόρισε τις δυνατότητες πολιτικής…
4) Επιλέγει η εργασία των συνταξιούχων η οποία, μαζί με τους χαμηλούς μισθούς και την κρίση στην αγορά (ελ. επαγγελματίες κ.α.), οδήγησε σε έκρηξη
συνταξιοδοτήσεων και πίεση στα αμοιβές λόγω παράλληλης απασχόλησης χωρίς πέναλτι.
Άρα έχουμε περισσότερες δαπάνες για συντάξεις. Ουσιαστικά ο ΕΦΚΑ και το δημόσιο ταμείο ανέλαβαν να επιδοτήσουν τους χαμηλούς μισθούς των εργαζομένων (εισόδημα από σύνταξη και μισθό).
Σε αυτή τη συγκυρία και 16 χρόνια μετά την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης (2009) το 2025 είχαμε 68.000 γεννήσεις, 126.000 θανάτους και 225.000 συνταξιοδοτήσεις.
Η εξίσωση δεν βγαίνει…
5) Η ακρίβεια έχει γίνει σύμμαχος της κυβέρνησης, αφού η αύξηση των τιμών (σ.σ. διπλασιασμός σε κρέας, αυγά, καφέ, ενοίκια, φρούτα κ.α.) αυξάνει αυτομάτως σε αντίστοιχο ποσοστό και τα φορολογικά έσοδα (ΦΠΑ).
6) Τα κρατικά έσοδα, εκτός από την κατανάλωση (έμμεση φορολογία) ενισχύονται παράλληλα και από την άμεση φορολογία λόγω μη τιμαριθμοποίησης της φορολογικής κλίμακας. Κάθε μικρή μισθολογική αναπροσαρμογή οδηγεί σε μεγαλύτερη οικονομική αφαίμαξη.
Παραδείγματα
Παράδειγμα 1
Από τα 60 ευρώ που υπολογίζεται ότι θα ανακοινώσει η κυβέρνηση σαν αύξηση στους βασικούς μισθούς τον ερχόμενο Απρίλιο, ο εργοδότης θα πληρώσει 73 και ο μισθωτός θα λάβει 44!
7) Ειδικά για τους συνταξιούχους, εκτός τις διπλής μέγγενης με τη φορολογική κλίμακα και τον ΦΠΑ, υπάρχει και η Εισφορά «Αλληλεγγύης» Συνταξιούχου (ΕΑΣ). Κάθε χρόνο το κράτος εισπράττει περί τα 700 εκ. ευρώ (ο προϋπολογισμός του 2026 αναφέρει 880, εκ των οποίων ένα ποσό περί τα 180 θα είναι μεταβιβάσεις παλαιοτέρων οφειλών του ΕΦΚΑ). Έτσι στην Τράπεζα της Ελλάδας, έχει συγκεντρωθεί ένα ποσό άνω των 22 δισ. ευρώ (σ.σ. προβλέπεται και κρατική συμμετοχή με ένα μικρό ποσό από τον ΦΠΑ), που αποτελεί το περίφημο «δημοσιονομικό μαξιλαράκι»…
Παράδειγμα 2
Ένας μισθωτός που κάνει δύο δουλειές βγάζει μεικτά 2.700 ευρώ. Μετά τις εισφορές (ΕΦΚΑ) και την εφορία απολαμβάνει 1.860 ευρώ το μήνα.
Με αυτές τις μεικτές αποδοχές ο συντάξιμος μισθός του ασφαλισμένου αναφέρεται στα 3.150 ευρώ. Ο οποίος του υπολογίζει ονομαστική σύνταξη 2.021 ευρώ. Αν από αυτό το ποσό αφαιρεθεί η εισφορά υπέρ ΕΟΠΥΥ (6%), οι κρατήσεις ΕΑΣ (7%) και ο φόρος, ο συνταξιούχος του παραδείγματός μας λαμβάνει κάθε μηνά 1.548 ευρώ. Κάτω του 50% του συντάξιμου μισθού!
8) Έτσι δημιουργούνται θηριώδη πλεονάσματα 11,5-12 δισ. ετησίως. Με τα οποία κάθε χρόνο η χώρα επισπεύδει -προπληρώνει μη όφειλε-, τις αποπληρωμές προς τους δανειστές, σε αντίθεση με κάθε σύγχρονο κράτος που εξυπηρετεί τα χρέη του, χωρίς να πληρώνει κεφάλαιο. Το οποίο (κεφαλαίο), φθίνει κάθε χρόνο σαν ποσοστό του ΑΕΠ.
Δηλαδή τι κάνουν τα άλλα κράτη; Αφήνουν τα χρήματα στην αγορά, δεν υπερφορολογούν και, δια των επενδύσεων, η ανάπτυξη δημιουργεί νέο πλούτου ο οποίος αυξάνει μη εκβιαστικά τα φορολογικό έσοδα και μεγέθυνε το ΑΕΠ. Κατά συνεπεία, το χρέος βγαίνει μειούμενο σαν ποσοστό επί του εθνικού προϊόντος. Ότι προσπαθεί να κάνει η κυβέρνηση, αλλά από την ανάποδη: πληρώνοντας χρέος, άρα συμπιέζοντας την ανάπτυξη, άρα μένει καθηλωμένο το ΑΕΠ. Μια συντηρητικά πολιτική πηγαίνει στον αριθμητή του προβλήματος: το δημόσιο χρέος (ονομαστική μείωση του χρέους). Μια προοδευτική πολιτική παγαίνει στον παρονομαστή (οικονομική ανάπτυξη και μεγέθυνση του ΑΕΠ).
iEidiseis.gr
