Η εξουσία δεν αποκαλύπτει απλώς τον άνθρωπο, τον αναδιαμορφώνει. Αργά και ύπουλα. Σπάνιες οι περιπτώσεις εκείνων που βρέθηκαν σε θέση ισχύος και δεν έχουν αλλάξει.
Στην αρχή υπάρχει πρόθεση. Υπάρχει όραμα. Υπάρχει εκείνη η
αίσθηση ότι «εγώ θα μείνω ίδιος». Κι ύστερα έρχεται η συνήθεια. Και κάποια
στιγμή, χωρίς καν να το καταλάβεις, επιλέγεις ανθρώπους που σου λένε μόνο ό,τι
θέλεις να ακούς.
Η κολακεία είναι ναρκωτικό. Δεν πονάει, δεν αντιστέκεται,
δεν απαιτεί. Σε χαϊδεύει εκεί ακριβώς που φοβάσαι περισσότερο να αμφισβητηθείς.
Είναι πολύ πιο εύκολο να ζεις μέσα σε έναν καθρέφτη που σε δείχνει πάντα
δίκαιο, ικανό και αλάνθαστο, παρά να ακούς την αλήθεια και να αναγκάζεσαι να
βελτιωθείς.
Κι έτσι οι περισσότεροι πέφτουν στη λούμπα. Από αδυναμία. Από την ανθρώπινη ανάγκη για επιβεβαίωση.
Η εξουσία σε δοκιμάζει στο πιο δύσκολο πεδίο: όχι στο τι
μπορείς να κάνεις, αλλά στο τι αντέχεις να ακούσεις. Και εκεί, σχεδόν πάντα, ο
άνθρωπος χάνει.
