Σοβαρά ερωτήματα και έντονο προβληματισμό προκαλούν τα αντικρουόμενα στοιχεία που ανακοίνωσαν η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) και η Δημόσια Υπηρεσία Απασχόλησης (ΔΥΠΑ, πρώην ΟΑΕΔ) για την ανεργία τον Δεκέμβριο του 2025. Οι δύο επίσημοι κρατικοί φορείς παρουσιάζουν εικόνες που όχι μόνο διαφέρουν, αλλά ουσιαστικά αλληλοαναιρούνται, δημιουργώντας ένα σκηνικό σύγχυσης, που αγγίζει τα όρια του σκανδάλου.
Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, τον Δεκέμβριο του 2025 καταγράφηκε μείωση των ανέργων κατά 40.532 άτομα, ενώ συνολικά εμφανίζονται 560.985 λιγότεροι άνεργοι, δηλαδή πτώση της ανεργίας κατά 15,27%. Η εικόνα αυτή παρουσιάζεται ως μία ακόμα ένδειξη ισχυρής ανάκαμψης της αγοράς εργασίας και βελτίωσης των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών στη χώρα. Την ίδια στιγμή, όμως, η ΔΥΠΑ ανακοίνωσε ακριβώς το αντίθετο.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της, οι εγγεγραμμένοι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 21.824 άτομα μέσα στον ίδιο μήνα. Δηλαδή, ενώ η ΕΛΣΤΑΤ μιλά για σημαντική μείωση της ανεργίας, ο επίσημος οργανισμός που διαχειρίζεται το μητρώο των ανέργων καταγράφει σαφή επιδείνωση της κατάστασης. Το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό αλλά κρίσιμο: Πώς είναι δυνατόν, τον ίδιο μήνα και στην ίδια χώρα, να μειώνονται οι άνεργοι κατά δεκάδες χιλιάδες σύμφωνα με έναν κρατικό φορέα και να αυξάνονται σύμφωνα με έναν άλλον; Ποια από τις δύο εικόνες αντανακλά την πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες; Η συνήθης απάντηση αφορά τις διαφορετικές μεθοδολογίες. Η ΕΛΣΤΑΤ βασίζεται σε δειγματοληπτικές έρευνες και διεθνείς ορισμούς της ανεργίας, ενώ η ΔΥΠΑ καταγράφει όσους είναι εγγεγραμμένοι στα μητρώα της. Όμως, όταν οι αποκλίσεις φτάνουν σε τέτοιο μέγεθος, η επίκληση της μεθοδολογίας δεν αρκεί για να καθησυχάσει την κοινή γνώμη.
Στην πράξη, οι πολίτες που αναζητούν εργασία, οι νέοι, οι μακροχρόνια άνεργοι και οι εργαζόμενοι σε επισφαλείς θέσεις, δεν νιώθουν αυτήν τη θεαματική μείωση που παρουσιάζεται στα στατιστικά δελτία. Αντίθετα, βιώνουν χαμηλούς μισθούς, εποχική απασχόληση και αβεβαιότητα.
Η απόσταση ανάμεσα στους αριθμούς και στην κοινωνική πραγματικότητα γεννά εύλογες υποψίες για πολιτική αξιοποίηση των στατιστικών στοιχείων. Όταν τα επίσημα δεδομένα χρησιμοποιούνται για επικοινωνιακούς σκοπούς, αντί για τη χάραξη ουσιαστικής πολιτικής όσον αφορά την απασχόληση, τότε η ανεργία παύει να είναι κοινωνικό πρόβλημα και μετατρέπεται σε αριθμητικό τέχνασμα.
Η ανάγκη για διαφάνεια, ενιαία παρουσίαση στοιχείων και ειλικρινή ενημέρωση είναι πλέον επιτακτική. Διαφορετικά, το σκάνδαλο των ποσοστών ανεργίας θα συνεχίσει να υπονομεύει την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς και να αποκρύπτει την πραγματική κατάσταση της αγοράς εργασίας.
paron.gr
