Η αυτοδιοίκηση είναι θεσμός δημοκρατίας και συλλογικής ευθύνης. Δεν είναι χώρος προσωπικών επιβολών, ούτε πεδίο όπου επικρατεί όποιος θεωρεί ότι «πληρώνει» και άρα δικαιούται να επιβάλλει τη βούλησή του στους άλλους. Όταν τέτοιες αντιλήψεις εκφράζονται δημόσια, και μάλιστα από αυτοδιοικητικό της αντιπολίτευσης, προκαλούν εύλογο προβληματισμό και εκθέτουν πρωτίστως εκείνον που τις διατυπώνει.
Οι δημοτικοί σύμβουλοι δεν είναι υπάλληλοι κανενός. Είναι εκλεγμένοι εκπρόσωποι των πολιτών, με θεσμικό ρόλο, ευθύνη και ανεξαρτησία. Δεν οφείλουν να υπακούν σε προσωπικές επιθυμίες, αλλά να υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον, με βάση τη συνείδηση και την εντολή που έλαβαν από τους δημότες.
Η αλαζονεία δεν γίνεται πολιτική δύναμη επειδή εκφράζεται με ένταση. Αντίθετα, αποκαλύπτει μια βαθιά λανθασμένη αντίληψη για το τι σημαίνει συμμετοχή στα κοινά. Και είναι ακόμη πιο οξύμωρο όταν προέρχεται από πρόσωπα που δεν έχουν διοικητική ευθύνη, αλλά έχουν επιλεγεί για να ελέγχουν και να συμβάλλουν δημιουργικά στον δημόσιο διάλογο.
Η αυτοδιοίκηση απαιτεί σεβασμό, συνεργασία και θεσμική ωριμότητα. Όχι συμπεριφορές που θυμίζουν άλλες εποχές και άλλες αντιλήψεις. Γιατί, τελικά, η πραγματική δύναμη στην αυτοδιοίκηση δεν βρίσκεται στο «εγώ», αλλά στην εμπιστοσύνη των πολιτών.
