Ο Τάσος δεν ήταν απλώς ένας αδέσποτος σκύλος. Ήταν κομμάτι της καθημερινότητας της Χαλκίδας. Ο πιο κοινωνικός, ο πιο γνώριμος. Το Πάνθεον ήταν το σημείο του. Ο διάδρομος, η θέση του, η σιωπηλή του παρουσία. Οι θαμώνες περνούσαν από πάνω του, εκείνος δεν κουνιόταν. Έφευγε πάντα τελευταίος. Όταν το Πάνθεον έκλεισε, ο Τάσος δεν το αποδέχτηκε. Περίμενε κάθε μέρα έξω από την πόρτα, υπομονετικά, σαν να ήξερε ότι κάποια στιγμή θα ανοίξει ξανά. Ίσως να ήταν αυτός που στεναχωρήθηκε περισσότερο απ’ όλους. Σήμερα, η Χαλκίδα είναι λίγο πιο άδεια.
