Κάποιοι θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουν πως τα καφέ της πόλης δεν είναι προσωπικά γραφεία ούτε χώροι δωρεάν φιλοξενίας επί ωρών. Οι επαγγελματίες της εστίασης παλεύουν καθημερινά να καλύψουν έξοδα, ενοίκια, προσωπικό, λογαριασμούς και να μπορέσουν να ζήσουν τις οικογένειές τους.
Δεν γίνεται να καταλαμβάνονται τραπέζια για ώρες, να γίνονται συναντήσεις, τηλεφωνήματα και δουλειές με ένα ποτήρι νερό ή έναν καφέ από το πρωί και όταν ο σερβιτόρος – ευγενικά – ζητά μια παραγγελία, η απάντηση να είναι: «φεύγω σε λίγο», ενώ τελικά παραμένουν άλλη μία ώρα.
Ο επαγγελματισμός και ο σεβασμός πρέπει να είναι αμφίδρομος. Όπως ο καταστηματάρχης σέβεται τον πελάτη και τον εξυπηρετεί, έτσι και ο πελάτης οφείλει να σέβεται ότι ο χώρος αυτός είναι επιχείρηση και όχι χώρος δωρεάν παραμονής χωρίς κατανάλωση.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι λογαριασμοί δεν πληρώνονται με… «θα φύγω σε λίγο»!
