Πολλοί έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στα δίχτυα προστασίας από τις μέδουσες, θεωρώντας ότι η τοποθέτησή τους είναι απλή υπόθεση και ότι αρκεί μια απόφαση των δήμων για να βρεθούν άμεσα στη θάλασσα.
Η πραγματικότητα, όμως, είναι διαφορετική. Όλοι οι δήμοι που προχωρούν στην τοποθέτηση τέτοιων συστημάτων είναι υποχρεωμένοι να ακολουθήσουν συγκεκριμένες διαγωνιστικές διαδικασίες για την ανάδειξη αναδόχου. Αυτό δεν είναι επιλογή τους, αλλά υποχρέωση που απορρέει από τη νομοθεσία.
Και εδώ προκύπτει ένα εύλογο ερώτημα: αν στον διαγωνισμό συμμετάσχουν περισσότερες από μία εταιρείες, επιλεγεί η μία και η άλλη καταθέσει ένσταση ή προσφυγή κατά της διαδικασίας, γνωρίζει κανείς πόσο θα καθυστερήσει η ολοκλήρωση του έργου;
Σε μια τέτοια περίπτωση, η καθυστέρηση δεν θα οφείλεται στην αδιαφορία ή στην αδράνεια κάποιου δήμου, αλλά στις διαδικασίες που προβλέπει ο νόμος και τις οποίες όλοι οφείλουν να τηρούν.
Γι’ αυτό, πριν αποδοθούν ευθύνες, ίσως θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι οι δήμοι δεν μπορούν να παρακάμψουν τις νόμιμες διαδικασίες. Και όταν υπάρχουν διαγωνισμοί, υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο ενστάσεων, προσφυγών και καθυστερήσεων που κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει εκ των προτέρων.
