Παράθυρο χορήγησης δεύτερης σύνταξης με τις διατάξεις της διαδοχικής/παράλληλης ασφάλισης, εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις (16 χρόνια κατ’ ελάχιστον), σε χιλιάδες «παλιούς» ασφαλισμένους μέχρι το 1993 στα ταμεία των επιστημόνων (ΕΤΑΑ) και ταυτόχρονα στον ΟΑΕΕ, δίνει απόφαση του ΣτΕ.
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Γιώργος Μάλτης
Η απόφαση παραπέμφθηκε από ασφαλισμένο στο Ταμείο Νομικών, ο οποίος κληρονόμησε από τον πατέρα του το 25% ενός υπεραστικού λεωφορείου δημοσίας χρήσης και ο ΟΑΕΕ τον ενέγραψε αναδρομικά ως αυτοκινητιστή, επιβάλλοντάς του υποχρεωτική παράλληλη ασφάλιση.
Το σκεπτικό
Το Διοικητικό Πρωτοδικείο ρώτησε το ΣτΕ αν η σχετική διάταξη (που κατάργησε την παλαιότερη εξαίρεση των δικηγόρων/μηχανικών/ιατρών από τη διπλή ασφάλιση) παραβιάζει την αρχή της ισότητας, επειδή εξομοιώνει κατηγορίες με διαφορετικές προσδοκίες δεύτερης σύνταξης. Το ΣτΕ, με την 223 απόφαση, έκρινε ότι η διάταξη είναι συνταγματική και όλοι οι ασφαλισμένοι πριν από την 1η/1/1993 αποτελούν ενιαία κατηγορία ως προς την παράλληλη ασφάλιση. Και αυτό, σε αντίθεση με το 2ο μνημόνιο που κατάργησε την εξαίρεση από την υποχρεωτική ασφάλιση σε δύο φορείς των ανεξάρτητα απασχολούμενων ασφαλισμένων μέχρι 31/1/1992, δηλαδή στο ΕΤΑΑ (πρώην Ταμείο Νομικών, ΤΣΑΥ και ΤΣΜΕΔΕ), οι οποίοι παράλληλα απασχολούνται ως ελεύθεροι επαγγελματίες, υπαγόμενοι -ως εκ τούτου- στην ασφάλιση του ΟΑΕΕ (πρώην ΤΑΕ, ΤΕΒΕ, ΤΣΑ, ΤΑΝΠΥ και Ταμείο Προνοίας Ξενοδόχων).
Το δικαστήριο έκρινε ότι ο νομοθέτης παραβιάζει τη συνταγματική αρχή της ισότητας, υπό την έννοια ότι μεταχειρίζεται με όμοιο τρόπο δύο ανόμοιες -τελούσες υπό διαφορετικές συνθήκες- κατηγορίες ασφαλισμένων, δηλαδή:
1. Τους μέχρι 31/12/1992 ασφαλισμένους του ΕΤΑΑ, οι οποίοι απασχολούνται σε μη συναφείς δραστηριότητες υπαγόμενες στην ασφάλιση του ΟΑΕΕ.
2. Τους λοιπούς μέχρι 31/12/1992 ασφαλισμένους, οι οποίοι απασχολούνται σε παράλληλες δραστηριότητες υπαγόμενες στην κύρια ασφάλιση πλειόνων ασφαλιστικών οργανισμών.
Είναι -δε- ανόμοιες οι παραπάνω δύο κατηγορίες ασφαλισμένων, διότι τα μέλη της πρώτης κατηγορίας (δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, ιατροί και μηχανικοί), λόγω της φύσης του επαγγέλματός τους, μόνο ευκαιριακά μπορούν να απασχολούνται σε παράλληλες μη συναφείς δραστηριότητες, με αποτέλεσμα να μην έχουν προσδοκίες συμπλήρωσης των χρονικών και λοιπών προϋποθέσεων για τη χορήγηση δεύτερης κύριας σύνταξης γήρατος στο μέλλον από την καταβολή ασφαλιστικών εισφορών. Αντιθέτως, οι υπόλοιποι μέχρι 31/12/1992 ασφαλισμένοι, οι οποίοι έχουν αναπτύξει δύο παράλληλες επαγγελματικές δραστηριότητες, έχουν προσδοκίες συμπλήρωσης των χρονικών και λοιπών προϋποθέσεων για τη χορήγηση δεύτερης κύριας σύνταξης γήρατος στο μέλλον από την καταβολή ασφαλιστικών εισφορών για τη δεύτερη δραστηριότητά τους.
Με την απόφαση του δικαστηρίου κρίθηκε ότι η εξαίρεση από την υποχρεωτική παράλληλη ασφάλιση των μέχρι 31/12/1992 ασφαλισμένων-ανεξάρτητα απασχολουμένων, οι οποίοι ασφαλίζονταν στο Ταμείο Νομικών, ΤΣΑΥ και ΤΣΜΕΔΕ (ΕΤΑΑ), και παράλληλα απασχολούνταν ως ελεύθεροι επαγγελματίες υπαγόμενοι στην ασφάλιση των ΤΑΕ, ΤΕΒΕ, ΤΑΝΠΥ, ΟΑΕΕ, Ταμείου Προνοίας Ξενοδόχων και ΤΣΑ (ΟΑΕΕ), είχε ως σκοπό (όπως αναφέρεται στην εισηγητική έκθεση του νόμου) να αμβλύνει προβλήματα που αντιμετώπιζαν σε φορείς κύριας ασφαλίσεως οι κατηγορίες των ανεξάρτητα απασχολουμένων και των ελευθέρων επαγγελματιών. Η εξαίρεση αυτή, η οποία κρίθηκε σκόπιμη από τον νομοθέτη ενόψει των συνθηκών κατά τον χρόνο θεσπίσεώς της, επανεξετάστηκε βάσει των νέων συνθηκών που δημιουργήθηκαν στις αρχές του έτους 2010 (κίνδυνος χρεοκοπίας της χώρας και κρίση ασφαλιστικού συστήματος) και αποφασίστηκε η κατάργησή της.
«Δεν συντρέχει λόγος»
Ο ίδιος -δε- ο νομοθέτης θεώρησε, όπως προκύπτει από την αιτιολογική έκθεση, ότι δεν συνέτρεχε πλέον δικαιολογητικός λόγος διατηρήσεως των εξαιρέσεων και ότι η κατάργηση αυτών επιβαλλόταν από λόγους ίσης μεταχειρίσεως μεταξύ όλων των ασφαλισμένων. Όπως αναφέρεται: «Μετά την επίλυση του ως άνω νομικού ζητήματος, το Δικαστήριο κρίνει ότι πρέπει να κρατήσει και να δικάσει την υπόθεση, ενόψει δε του ότι το Διοικητικό Πρωτοδικείο με την απόφασή του απέρριψε όλους τους λόγους που είχε προβάλει ο προσφεύγων και το ζήτημα της συνταγματικότητας του ως άνω άρθρου, υπό την έννοια που υποβλήθηκε στο Συμβούλιο της Επικρατείας με το προδικαστικό ερώτημα, δεν προβλήθηκε από τον προσφεύγοντα, αλλά εξετάστηκε αυτεπαγγέλτως από το Διοικητικό Πρωτοδικείο και κρίθηκε συνταγματικό με την παρούσα απόφαση, η προσφυγή είναι απορριπτέα στο σύνολό της».
Εφημερίδα Απογευματινή
