Η πρόσφατη παρουσίαση του Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τον Τουρισμό από τους υπουργούς Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρο Παπασταύρου και Τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη άφησε πίσω της μια μάλλον πικρή γεύση και σίγουρα όχι τις καλύτερες των εντυπώσεων.
Αντί για ένα σύγχρονο, οραματικό σχέδιο που θα θωρακίζει το μέλλον του ελληνικού τουρισμού, γίναμε μάρτυρες μιας διαδικασίας που μοιάζει να τρέχει με ρυθμούς fast track και να επιστρατεύει υλικά από το παρελθόν για να λύσει τα προβλήματα του παρόντος και του μέλλοντος.
Το βασικότερο πρόβλημα εντοπίζεται στην εμφανή βιασύνη με την οποία εξελίσσονται όλα, καθώς από την έναρξη της νέας δημόσιας διαβούλευσης μέχρι την υπογραφή της τελικής Κοινής Υπουργικής Απόφασης στο τέλος του ερχόμενου Ιουνίου μεσολαβεί ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα. Είναι προφανές ότι υπάρχουν ισχυρά οικονομικά συμφέροντα και πιέσεις που ζητούν άμεσες λύσεις, όμως, η εθνική μας βιομηχανία, ο τουρισμός, δεν μπορεί να σχεδιάζεται επί τροχάδην, καθώς οι αποφάσεις που λαμβάνονται σήμερα θα καθορίσουν τη φυσιογνωμία της χώρας για τις επόμενες δεκαετίες.
Το γεγονός ότι οι προτάσεις που κατατέθηκαν βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε όσα είχαν συζητηθεί πριν από δύο χρόνια, αλλά τελικά έμειναν στο ράφι λόγω των σφοδρών αντιδράσεων ολόκληρου του τουριστικού κλάδου, γεννά σοβαρά ερωτηματικά. Ακόμα πιο ανησυχητικό είναι το «φάντασμα» του 2014, που πλανάται πάνω από το κείμενο, καθώς κατά τη διάρκεια της ενημέρωσης των δημοσιογράφων διευκρινίστηκε ότι το προσχέδιο πατάει πάνω στην παλιά διαβούλευση εκείνης της χρονιάς, η οποία είχε απορριφθεί πανηγυρικά. Φαίνεται πως η έλλειψη έγκαιρου προγραμματισμού και χρόνου στα δύο συναρμόδια υπουργεία οδήγησε στην εύκολη λύση της ανακύκλωσης παλιών ιδεών, αντί για τη διαμόρφωση ενός νέου, επίκαιρου κειμένου προτάσεων που θα λάμβανε υπόψη του τις ραγδαίες αλλαγές και τις νέες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στην παγκόσμια αγορά. Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο, οι εμπλεκόμενοι φορείς καλούνται τώρα να καταθέσουν τις προτάσεις τους μέχρι την 25η Μαΐου, μια προθεσμία μόλις δύο εβδομάδων, που καθιστά τον ουσιαστικό διάλογο σχεδόν αδύνατο.
Παράλληλα, οι ρυθμίσεις που εισάγονται δείχνουν μια ξεκάθαρη τάση προστασίας των μεγάλων επενδυτικών σχημάτων εις βάρος της μικρότερης κλίμακας. Για να αποφευχθούν οι άμεσες δικαστικές και επιχειρηματικές αντιδράσεις, επιλέχθηκε η εξέδρα της εξαίρεσης, αφού οι επενδύσεις που διαθέτουν ήδη οικοδομική άδεια και πλήρη φάκελο δεν θα επηρεαστούν από τους όποιους τελικούς περιορισμούς τεθούν. Το πιο προκλητικό στοιχείο, ωστόσο, εντοπίζεται στη διαχείριση των ήδη κορεσμένων τουριστικά περιοχών, όπου το νέο πλαίσιο απαγορεύει την ανέγερση μόνο των λεγόμενων καταλυμάτων χαμηλής κατηγορίας, την ώρα που ανάβει πράσινο φως για τη δημιουργία νέων, μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων υψηλών προδιαγραφών. Η προσέγγιση αυτή δείχνει ότι η πολιτική ηγεσία αρνείται να διδαχθεί από τα παθήματα του υπερτουρισμού που ήδη ταλανίζει δημοφιλείς προορισμούς τόσο στην Ελλάδα όσο και σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Αντί να μπει ένα φρένο στην άναρχη τσιμεντοποίηση και την υπέρμετρη επιβάρυνση των υποδομών, το νέο χωροταξικό κλείνει το μάτι στους μεγάλους παίκτες της αγοράς, θυσιάζοντας τη βιωσιμότητα και την ποιότητα ζωής των τοπικών κοινωνιών στον βωμό της εφήμερης ανάπτυξης και των μεγάλων αριθμών των αφίξεων.
toparon.gr
