Αν ο Κωνσταντίνος Καλλίας μπορούσε να δει σήμερα την ιστορική Σχολή Μηχανικών «ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ», πιθανότατα θα έτριζαν τα κόκαλά του. Ένας άνθρωπος που, μέσα στα ερείπια της μεταπολεμικής Ελλάδας, οραματίστηκε μαζί με το Επιμελητήριο Ευβοίας μια τεχνική σχολή για να δώσει προοπτική στους νέους και ώθηση στη βιομηχανική ανάπτυξη του τόπου, δύσκολα θα πίστευε ότι σχεδόν ογδόντα χρόνια μετά το κτίριο θα είχε αφεθεί σε αυτή την εικόνα εγκατάλειψης.
Η σχολή «ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ» δεν ήταν ένα τυχαίο κτίριο. Ήταν σύμβολο δημιουργίας, γνώσης και ανάπτυξης. Ιδρύθηκε το 1947, σε μια εποχή που η χώρα προσπαθούσε να σταθεί ξανά στα πόδια της, όταν υπήρχε όραμα, σχέδιο και άνθρωποι που επένδυαν στο μέλλον.
Σήμερα, όμως, το άλλοτε κόσμημα της Χαλκίδας έχει μετατραπεί σε μια θλιβερή εικόνα που μόνο ντροπή προκαλεί. Ένα κτίριο με τόσο μεγάλη ιστορία δεν αξίζει να καταρρέει μπροστά στα μάτια όλων.
Η μνήμη όσων μόχθησαν για να δημιουργηθεί αυτή η σχολή επιβάλλει κάτι πολύ περισσότερο από λόγια. Επιβάλλει σεβασμό, φροντίδα και, κυρίως, την αποκατάσταση ενός ιστορικού κτιρίου που αποτελεί κομμάτι της ταυτότητας της Χαλκίδας.
