Ο θερινός κύκλος των φετινών «Μεταμορφώσεων» ολοκληρώθηκε ύστερα από σχεδόν δύο μήνες γεμάτους θέατρο, μουσική, κινηματογράφο, φωτογραφία, λόγο, εργαστήρια, έρευνα και -πάνω απ’ όλα- συναντήσεις ανθρώπων.
Η φετινή θεματική δεν έμεινε στον τίτλο. Οι «Μεταμορφώσεις» έγιναν ο άξονας μιας διαδρομής που επιχείρησε να μετακινήσει το κοινό από τη θέση του θεατή στη θέση του συμμέτοχου και να μετατρέψει διαφορετικούς χώρους της Κύμης, με επίκεντρο το Σχολείο των Καλημεριανών, σε τόπους δημιουργίας και δημόσιου διαλόγου.
Η αρχή έγινε στις 26 Ιουνίου με τον Θεόδωρο Παπαγγελή και την ομιλία «Γιατί μας χρειάζεται ο Οβίδιος σήμερα». Την επόμενη ημέρα, οι Μεταμορφώσεις του Οβιδίου πέρασαν από τη θεωρία στη συλλογική πράξη: δεκάδες αναγνώστες και μαθητές συμμετείχαν σε μια εξάωρη δημόσια Μαραθώνια Ανάγνωση στο Δημαρχείο Κύμης.
Από τις 9 έως τις 12 Ιουλίου, το φωτογραφικό retreat με τη Μάρω Κουρή έστρεψε το βλέμμα στην καθημερινότητα, στα πρόσωπα και στο τοπίο της Κύμης, θυμίζοντάς μας ότι ένας τόπος μεταμορφώνεται και όταν αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο τον κοιτάζουμε.
Στις 18 Ιουλίου, η παράσταση «Η αδερφή μου», βασισμένη στο έργο του Σταύρου Ζουμπουλάκη, έφερε στο προσκήνιο ζητήματα αρρώστιας, πίστης, πόνου, αγάπης και ανθρώπινης σχέσης.
Μια ημέρα αργότερα, στις 19 Ιουλίου, η ημερίδα «Η μάχη της Μάχης» και η παρουσίαση του θεάτρου ντοκουμέντο «Μάχη/Mary» στο Μουσείο – Οικία Γεωργίου Ν. Παπανικολάου έδωσαν ξανά φωνή στη Μάχη Μαυρογένη-Παπανικολάου και ανέδειξαν τη δυνατότητα του θεάτρου να μετατρέπει το αρχειακό υλικό, τη μαρτυρία και τη μνήμη σε ζωντανή σκηνική εμπειρία.
Στις 20 Ιουλίου, η Κορίνα Λεγάκη παρουσίασε το «Λαϊκό Μπελκάντο», ενώ στο τέλος του μήνα η μουσική και ο χορός πέρασαν ξανά στην κοινότητα: το εργαστήριο Κουμιώτικου τραγουδιού με την Καίτη Κούλλια και το εργαστήριο παραδοσιακού χορού με τον Δημήτρη Τσοκανή οδήγησαν στη μεγάλη γιορτή της 30ής Ιουλίου, «Με Βιολιά και Αλμύρα». Εκεί, η μαθητεία συνάντησε το γλέντι και η παράδοση έπαψε να αποτελεί αναπαράσταση του παρελθόντος και έγινε ξανά ζωντανή κοινωνική πράξη.
Στις 3 Αυγούστου, η Φρίντα Λιάππα ήρθε, με έναν τρόπο, στο χωριό. Τρεις από τις πρώτες ψηφιακά αποκατεστημένες ταινίες της προβλήθηκαν στο Σχολείο των Καλημεριανών, με τον σκηνοθέτη Κυριάκο Αγγελάκο να μοιράζεται με το κοινό τη διαδρομή, το όραμα και τη μνήμη της δημιουργού. Η βραδιά εξελίχθηκε σε μια βαθιά συζήτηση για τον κινηματογράφο, τη δικτατορία, τη Μεταπολίτευση, την προσωπική ελευθερία και τη θέση της γυναίκας.
Στις 5 Αυγούστου, οι Urca de Lima έφεραν από τη Θεσσαλονίκη μια άλλη μουσική γλώσσα. Η τζαζ, ο αυτοσχεδιασμός, τα πνευστά και η φωνή έγιναν μια εντυπωσιακή σκηνική συνομιλία, αποδεικνύοντας ότι υπάρχει στην Περιφέρεια κοινό πρόθυμο να συναντήσει μουσικές που σπάνια φτάνουν έξω από τα μεγάλα αστικά κέντρα.
Από τις 6 έως τις 9 Αυγούστου, το παιδικό εργαστήριο «Μια παράσταση απ’ το τίποτα», με την ομάδα Ρακουντέρ, έδωσε στα παιδιά τη δυνατότητα να γίνουν τα ίδια δημιουργοί: να γράψουν, να αυτοσχεδιάσουν, να κινηθούν, να κατασκευάσουν, να συνεργαστούν και τελικά να παρουσιάσουν έναν κόσμο που γεννήθηκε από τη δική τους φαντασία.
Η τελευταία εβδομάδα του θερινού κύκλου ανήκε ξανά στη μουσική.
Από τις 17 έως τις 19 Αυγούστου, ο Κώστας Κωνσταντάτος συντόνισε το VOX & SONIS – «Μουσική πρόβα για μη μουσικούς». Άνθρωποι χωρίς απαραίτητα προηγούμενη μουσική εμπειρία εργάστηκαν με τη φωνή, τον ρυθμό, το σώμα και τα κρουστά και, μέσα σε λίγες ημέρες, μεταμορφώθηκαν σε ένα μουσικό σύνολο. Η παράδοση πέρασε από φωνή σε φωνή και από σώμα σε σώμα, όχι ως μουσειακό αντικείμενο αλλά ως ζωντανή εμπειρία.
Στις 18 Αυγούστου, η κατάμεστη αυλή του Σχολείου των Καλημεριανών υποδέχθηκε τους ALCEDO Folk Band και το «Από Γιασεμί σε Ρόδο». Μια μεγάλη μουσική γιορτή όπου η Θράκη, η Μικρά Ασία, η Ιρλανδία και η Νότια Αμερική συναντήθηκαν μέσα από πρωτότυπες ενορχηστρώσεις, πνευστά, έγχορδα, κρουστά και πολυφωνίες. Το κοινό δεν έμεινε στη θέση του θεατή: τραγούδησε, χόρεψε και έγινε μέρος της παράστασης.
Και στις 19 Αυγούστου, η παρουσίαση του VOX & SONIS έδωσε το πιο ταιριαστό τέλος στον θερινό κύκλο. Άνθρωποι που λίγες ημέρες πριν μπορούσαν να πουν «δεν είμαι μουσικός» στάθηκαν μπροστά στο κοινό ως ομάδα, ακούγοντας ο ένας τον άλλον και δημιουργώντας έναν κοινό ήχο.
Σε σχετική ανακοίνωσή τους οι διοργανωτές αναφέρουν:
"Ο φετινός κύκλος είχε μεγάλες στιγμές, αλλά και δυσκολίες, αναπροσαρμογές και πολύτιμα μαθήματα. Μας έδωσε, κυρίως, τη δυνατότητα να γνωρίσουμε καλύτερα το κοινό μας και να διαπιστώσουμε ότι η ποιότητα, η τόλμη και η συμμετοχή μπορούν να βρουν ανταπόκριση και σε έναν μικρό τόπο, όταν δημιουργούνται οι κατάλληλες συνθήκες συνάντησης.
Ευχαριστούμε θερμά τους καλλιτέχνες, τους εισηγητές, τους εμψυχωτές, τους συνεργάτες και τους εθελοντές που εμπιστεύτηκαν το Φεστιβάλ. Ευχαριστούμε τον Δήμο Κύμης-Αλιβερίου, την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, το Υπουργείο Πολιτισμού και το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής για την αιγίδα και τη στήριξη.
Ευχαριστούμε όσους συμμετείχαν στα εργαστήρια, όσους άνοιξαν χώρους και προσέφεραν τη βοήθειά τους και, πάνω απ’ όλα, όλους τους ανθρώπους που ήρθαν στις εκδηλώσεις, άκουσαν, συζήτησαν, διάβασαν, τραγούδησαν, χόρεψαν, δημιούργησαν και επέστρεψαν ξανά.
Χωρίς αυτούς δεν υπάρχει Φεστιβάλ.
Το καλοκαίρι ολοκληρώθηκε.
Το Φεστιβάλ «Της Τέχνης τα Ιάματα» όμως δεν κατεβάζει ρολά. Η εμπειρία του 2026 χρειάζεται τώρα αποτίμηση, σκέψη και επεξεργασία, ενώ οι δράσεις και οι συναντήσεις θα συνεχιστούν."
