Δεν φτάνει που η ανεξέλεγκτη άνοδος των τιμών στα είδη διατροφής έκανε ορισμένα από αυτά απαγορευμένα για τον πολύ κόσμο, όπως, για παράδειγμα, το κρέας, που το βλέπουμε πλέον με το… κιάλι, τώρα έχουν γίνει δυσπρόσιτα, απλησίαστα θα λέγαμε, ακόμα και τα είδη μαναβικής, δηλαδή τα λαχανικά και τα φρούτα.
Κάποτε, οι λαϊκές αγορές, όπου κατ’ εξοχήν πωλούνται τα προϊόντα αυτής της κατηγορίας, ήταν ο ορισμός των φθηνών προϊόντων, το αποκούμπι της φτωχολογιάς, το αντίδοτο στην ακρίβεια. Σήμερα, οι λαϊκές είναι αγορές για… ελίτ, για λίγους. Οι πολλοί πάνε λίγο πριν κλείσουν, το μεσημέρι, και παίρνουν σε φθηνότερες τιμές τα αποδιαλεγούδια, εκείνα που δεν επέλεξαν οι πρωινοί καταναλωτές, που είχαν να πληρώσουν 2,50 ευρώ το κιλό για μπρόκολο και 3,50 ευρώ για ντομάτες….
Αυτή είναι η θλιβερή πραγματικότητα της σύγχρονης Ελλάδας. Να μην μπορεί ο μέσος Έλληνας να φάει χόρτα γιατί έχουν 3 ευρώ το κιλό, να μην μπορεί να φάει πιπεριές γιατί έχουν 2,80 ευρώ το κιλό και φασολάκια γιατί έχουν 6 ευρώ το κιλό.
Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το κουνουπίδι, που πέρυσι έκανε 1,10 ευρώ το κιλό, σήμερα έχει 2,20 στη λαϊκή, που οι τιμές είναι χαμηλότερες από σούπερ μάρκετ και μανάβικα. Δηλαδή έχουμε αύξηση 100% στα κουνουπίδια και στα μπρόκολα, σε είδη που κάποτε δεν τα λογαριάζαμε γιατί ήταν πολύ φθηνά.
Εκεί φτάσαμε, να σκεπτόμαστε να φάμε χόρτα, αγγούρια, μαρούλια, λάχανα, ντομάτες κ.λπ. Ουσιαστικά τίποτα πλέον δεν είναι προσιτό, φθηνό, που μπορεί να υπάρχει κάθε μέρα στο τραπέζι.
Όταν προβληματίζεσαι για να πάρεις δύο κιλά σπανάκι ή δύο κιλά χόρτα, αφού σκέφτεσαι ότι μόνο γι’ αυτά πάει το δεκάρικο, πόσο θα προβληματιστείς για να πάρεις ντομάτες, πιπεριές, μελιτζάνες κ.λπ.; Όλα αυτά που πριν από δύο – τρία χρόνια είχαν μόνιμη παρουσία σε κάθε τραπέζι τώρα είναι… είδη πολυτελείας. Εμφανίζονται εναλλάξ, είναι όλα σε μικρές ποσότητες, για να μη μείνει τίποτα και το πετάξουμε και όλα καταναλώνονται με μέτρο. Βάζουμε μόνοι μας… δελτίο σε αυτά που τρώμε, για να έχουμε να τρώμε μέχρι το τέλος του μήνα, που θα πληρωθούμε.
Για τα φρούτα εποχής δεν μιλάμε. Τα κεράσια, από 4 ευρώ πέρυσι, φέτος έφτασαν τα 6 – 8 ευρώ το κιλό, τα καρπούζια, τα πεπόνια στα ύψη.
Όταν πας στη λαϊκή, χαλάς 50 ευρώ και φεύγεις με μισοάδειο καλάθι, καταλαβαίνεις πως το τέρας της ακρίβειας είναι ακατάβλητο και δεν αντιμετωπίζεται με τίποτα.
Όπως λένε παραγωγοί και παράγοντες της αγοράς, ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, με την αύξηση της τιμής του πετρελαίου, που ανέβασε στα ύψη τα έξοδα μεταφοράς, έχει επηρεάσει, αλλά η αύξηση της τιμής στον πάγκο έχει να κάνει και με άλλους παράγοντες. Κάποιοι δηλώνουν ότι έχουν αυξηθεί οι τιμές των λιπασμάτων και του ρεύματος, με αποτέλεσμα το κόστος παραγωγής των προϊόντων να ανεβαίνει και να ανεβαίνει και η τιμή. Υπάρχει όμως και η πλευρά που δικαιολογεί αυτήν την αύξηση, λόγω της έλλειψης κάποιων ειδών, τα οποία χαρακτηρίζονται εκτός εποχής ή θερμοκηπίου και δηλώνουν πως τις πραγματικές αυξήσεις δεν τις έχουμε δει ακόμα.
Χαρακτηριστικό είναι το δελτίο τιμών του Οργανισμού Κεντρικών Αγορών και Αλιείας του περασμένου μήνα, το οποίο καταγράφει τις τρέχουσες, διαμορφωμένες τιμές πώλησης προϊόντων από παραγωγούς ή χονδρέμπορους προς εμπόρους, λαχαναγορές ή μεγάλες επιχειρήσεις και αναγράφει επακριβώς τις αυξήσεις. Αν και δεν χρειάζεται, γιατί τις νιώθουμε στην τσέπη μας, που διαρκώς αδειάζει…
Σύμφωνα με ανθρώπους της αγοράς, η αύξηση στην τιμή της ντομάτας σε σχέση με πέρυσι αγγίζει το 130%. Τα κολοκύθια πωλούνται τουλάχιστον προς 1,50 ευρώ μέση τιμή, από 1 ευρώ πέρυσι (+50%), ενώ το κουνουπίδι μπορεί να φτάσει και το 1,40 ευρώ, από 0,60 ευρώ πέρυσι, με άνοδο περίπου 133%.
Αυξημένες εμφανίζονται και οι τιμές σε άλλα βασικά λαχανικά. Τα φρέσκα κρεμμύδια διαμορφώνονται στο 1,50 ευρώ από 1,20 ευρώ, ενώ τα μαρούλια πωλούνται περίπου 0,70 ευρώ το τεμάχιο από 0,40 ευρώ πέρυσι. Οι μελιτζάνες φτάνουν τα 2,50 ευρώ, και τα ξεπερνούν άνετα, από 1,50 ευρώ πέρυσι και τα μπρόκολα αγγίζουν τα 2,20 ευρώ από 1,10 ευρώ το κιλό πέρυσι. Σημαντική αύξηση καταγράφεται και στα λεμόνια, στα οποία η τιμή χονδρικής έχει σχεδόν διπλασιαστεί σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο.
Δεν υπάρχει, δηλαδή, κάτι που να είναι φθηνό, προσιτό στον μέσο καταναλωτή. Με λίγα λόγια, δεν μπορούμε να φάμε ό,τι επιθυμούμε γιατί δεν μπορούμε να το αγοράσουμε. Εκεί φτάσαμε. Να θέλουμε να φάμε χόρτα και μπρόκολα και να το σκεφτόμαστε, λες και είναι… μοσχαρίσιο κρέας.
Οι τιμές σε όλα τα είδη διπλασιάζονται χρόνο με τον χρόνο, τα έξοδα –τηλέφωνο, ρεύμα, μετακινήσεις, τέλη– πολλαπλασιάζονται, αλλά οι μισθοί και οι συντάξεις έχουν… καθηλωθεί ουσιαστικά στα ίδια επίπεδα εδώ και χρόνια, αφού οι αυξήσεις του 2% ή του 4% που γίνονται μόνο ως κοροϊδία μπορούν να εκληφθούν.
Κατά τα άλλα, το κράτος προστατεύει τον πολίτη. Από τι όμως; Γιατί από την ακρίβεια… αποκλείεται.
toparon.gr
